Ben ik een hypochonder?

Afgelopen week had ik een afspraak met mijn huisarts. Zij luisterde naar mijn longen met een stethoscoop. Ik werd wat duizelig van het hijgen, maar er was niets aan de hand. Dat dacht ik al. Ik hoest gewoon wat slijm op, een simpele verkoudheid, dat is alles. Maar een collega maakte mij bang. Hij heeft een aantal keer een longontsteking gehad en het leek hem een goed idee om de huisarts naar mijn longen te laten luisteren.

Dom
‘Mooie fietstas,’ zei de huisarts over de tas die ik naast de stoel had gezet. ‘Dus je gaat zo dadelijk naar jouw werk fietsen. Iemand met longontsteking doet dat niet meer hoor.’

Daar had ze gelijk in. Dat had ik ook zelf kunnen bedenken. Ik denk niet dat ze het zei om me het gevoel te geven dat ik dom ben, maar die uitwerking had het wel op mij. Het was ook niet de eerste keer dat ik daar zat met klachten die terug zijn te brengen tot vrijwel niets. Zoals die keer dat ik een paar spatjes bloed ophoestte. Je kent dat beeld uit films: als een acteur bloed ophoest dan ligt hij in de volgende scène in een ziekenhuisbed. In mijn geval was mijn keel geïrriteerd geraakt na een week bacillen te hebben opgehoest.

Moedervlek
Of die keer dat ik een raar, trekkend gevoel had op mijn rug. Ik wees mijn huisarts op een moedervlek die op mijn rug zit, een eigenaardig model waarvan ik dacht dat het rare fratsen begon uit te halen. ‘Het is een spiertje,’ zei ze. ‘Heb je onlangs iets gedaan waarmee je de spieren in je rug hebt overbelast?’ Na even peinzen bedacht ik dat ik dat weekend een flinke afstand had gelopen, terwijl mijn zoon op mijn nek zat. Ik had zelfs nog gemopperd dat hij er eigenlijk te zwaar voor werd.

Doemscenario’s
Ik maak me te snel ongerust. Soms word ik gewoon bang van de doemscenario’s die ik bedenk. Bijvoorbeeld die keer dat ik bultjes voelde. Ze zaten vlak onder mijn huid. ‘Waarschijnlijk zijn het vetbultjes,’ zei mijn huisarts, maar ze verwees me door, omdat ik mij er toch zorgen over maakte. In het ziekenhuis keken ze met een echo apparaat wat er zat. Het bleken inderdaad vetbultjes te zijn. ‘Niets om je zorgen over te maken,’ zei de man die het apparaat bediende. ‘Neem begin volgende week even contact op met je huisarts, dan heeft ze de definitieve uitslag.’

Rood balkje
Ik heb haar niet gebeld. Ik was ineens bang geworden voor een heel andere diagnose. Dat ze bij het opvragen van mijn dossier een rood balkje zou zien met een waarschuwing: ‘Deze persoon heeft de limiet voor loze klachten ruimschoots overschreden. Stuur direct door naar een psychiater!’

Vanmorgen dacht ik heel even om het haar toch maar te vragen: ‘Ben ik een hypochonder?’ Maar ik deed het niet, omdat ik bang was met die vraag meteen de diagnose te bevestigen.

CC foto: heipei