Bloesems

Achter in onze tuin staat een bloesemboompje. Elk jaar kijk ik de roze bloempjes uit hun knopjes. Als het zover is ga ik in het gras onderaan de stam liggen. Dan kijk ik omhoog naar de kruin, naar de roze pracht en de frisgroene blaadjes die afsteken tegen een onbewolkte lucht. Het is een kort moment, want het voelt belachelijk om op de grond te gaan liggen verzuchten dat het leven prachtig is, maar het moet, want dat is gewoon de manier waarop ik het voorjaar inluid.

Wandelstok
Drie jaar geleden stond dat boompje in al haar pracht te bloeien op de dag dat mijn schoonvader overleed. Op één mei verloren we hem, kort daarna ging mijn vrouw aan het werk in onze tuin. Ze nam een snoeischaar en ze snoeide het boompje rigoureus terug tot er geen tak meer over was. Ze beloofde me dat het boompje heus wel weer zou gaan groeien, maar de kale knot gaf geen leven. Het boompje stond in de tuin als een wandelstok die in het zand was gestoken.

Kaal
De lente begon en overal zag ik roze pracht in groene kruinen. We reden erlangs, liepen er onderdoor, of fietsten er voorbij. Maar in onze tuin vond ik het maar kaal. Ik kon nergens gaan liggen in het gras om te genieten van de roze wolk waaruit elk jaar mijn lente wordt geboren. Het was een gemis dat slechts in de schaduw mocht staan van een verdriet dat veel groter was. De dood van mijn schoonvader was één jaar oud. We hadden het eerste jaar zonder mijn schoonvader afgerond, het jaar waarin we alles voor het eerst meemaakten zonder hem.

Littekens
In de loop van het voorjaar besloten we dat de tuin incompleet was zonder bloesemboompje. Er moest een nieuwe komen. We groeven de kluit uit en gooiden het levenloze boompje in de kliko. Daarna vonden we bij de tuinhandel een jong exemplaar van hetzelfde soort. We gaven het een mooie plek naast het gras. De winter was lang. Kale takken staken af tegen grijze luchten als zwarte littekens. Je zou bijna vergeten hoe sierlijk bomen kunnen zijn. Maar vorige week plopten tak voor tak knopjes open als roze popcorn. Het leven laat zich weer van zijn aantrekkelijke kant zien.

Symbool
Gisteren kwam het moment waarop ik even de tijd nam voor mijn jaarlijkse ritueel. Ik ging in het gras liggen en staarde langs het iele stammetje omhoog naar de bloempjes. Bloesems zijn bloesems. Het maakt niet uit aan welke boom ze groeien. Ze zijn een symbool. In die zin staan ze voor de veerkracht van het leven. Denk je aan leven, dan voel je altijd de aanwezigheid van dood. Kijkend naar de bloesems dacht ik aan de dood en hoe die niet kijkt of het wel goed is en of het wel mag, maar gewoon snoeit.

CC foto: Mr. T. in DC