Blootgewoon

De hele dag heb ik het al. Overal waar ik kijk zie ik gezichten waarvan ik denk dat ik ze eerder heb gezien. Het meisje in de schoenenwinkel, de mevrouw schuin tegenover me in de trein; ik heb het gevoel dat ik ze gisteren nog in hun blootje zag.

Mijn vrouw en ik hebben er een dagje sauna opzitten. Nooit gedacht dat ik ooit nog eens zou kunnen zeggen dat ik negen achtereenvolgende uren van mijn leven zou kunnen doorbrengen in zo’n oord. Maar wat blijkt: ontspannen kost veel tijd.

Gluurder
Dat blote gedoe voelde in het begin wel vreemd. Die badjas was eigenlijk best comfortabel. Daarom begonnen we heel veilig met een voetenbadje. Vanaf dat badje konden we meteen zien of er mensen waren die het aandurfden om naakt te gaan.

De ene na de andere ochtendjas kwam voorbij. We deden alsof we ze niet bekeken, maar hielden ze stiekem nauwlettend in de gaten. Met bril, want zonder zie ik niets. Dat voelde wel stom. In een sauna heb je als brildragend persoon toch het stempel gluurder. Waarom zou je anders met een bril op gaan zitten?

Tegelmozaïek
Ineens was er een blote bij. Vluchtig bekeek ik enkele geslachtsbepalende lichaamskenmerken. Het was een vrouw. Meteen wendde ik mijn hoofd af. Van nature vind ik blote vrouwen interessant, maar het is andere koek als je er ineens oogcontact mee hebt. Ik word daar erg verlegen van. Snel deed ik alsof het interessanter was om iets anders te zien dan haar blote lijf en zat ik ineens heel geboeid een tegelmozaïek te bekijken.

In tegenstelling tot bezoekers die zichzelf schaamteloos lieten zien, bleven de badjassendragers juist mijn aandacht vasthouden, want zij hielden de spanning erin: zouden ze het aandurven om bloot te gaan of niet? Mijn vrouw en ik besloten dat wij dan maar onbeschaamd naakt zouden gaan. We stapten uit het voetenbad, liepen naar een sauna toe en lieten het gebeuren.

Ongewenste intimiteiten
Het voelde bevrijdend en tegelijkertijd heel gewoon om bloot te zijn. Verlost van onze blootvrees gingen we een sauna binnen, getooid met enkel een handdoek. Daarna vond ik het bloot zijn niet zo spannend meer. Wel bleef het moeilijk om telkens opnieuw blote lijven van anderen te zien. Maar kijken doe je toch. Doe je dat niet, dan loop je nog eens tegen iemand op en dat soort ongewenste intimiteiten zijn al helemaal niet gepast in een sauna.

Aan het eind van de dag liepen we dik ingepakt de winterkou in, op weg terug naar de maatschappij van geklede mensen. Vandaag dacht ik overal gezichten te herkennen, maar een hoofd is slechts een heel klein deel van een uniek lijf. Met kleding aan zijn saunabezoekers ineens onherkenbaar gemaakt en lopen we de dag nadat we ons hebben blootgegeven voor iedereen, weer incognito door de wereld.

CC foto: Hotel Der Oeschberghof