Chantal verloor zichzelf in razernij toen haar man vreemdging: ‘Ik wou zijn kop van zijn romp afrukken’

Normaal gesproken is Chantal (32) niet boos te krijgen. Maar toen ze erachter kwam dat haar vriend haar bedroog, werd ze zo kwaad dat ze hem fysiek pijn wilde doen. Heel veel pijn.

‘Ik ben niet iemand die vaak ruziemaakt. Ja, vroeger, met mijn broer en zus. Maar zelfs dat vond ik vreselijk. Toen ik op de middelbare school zat, wilde ik diplomaat worden. Redelijk en rustig: that’s me. Ik kruip in mijn schulp als mensen om wat voor reden dan ook boos op me zijn. En in relaties kies ik – misschien onbewust – altijd voor mannen die ook dat zachtmoedige hebben. Ik krijg daar weleens commentaar op van vriendinnen. Zij vinden het maar saai. Een van mijn beste vriendinnen vindt af en toe een fikse ruzie zelfs lekker. Het hoort erbij en is nodig, zegt ze.’

‘Twee jaar geleden, in de periode dat de relatie met mijn ex Paul op de klippen liep, begon ik ineens een klein beetje te begrijpen wat ze bedoelde. Ik ben in die tijd een paar keer zo ongelooflijk kwaad geweest, en die boosheid uiten was op dat moment inderdaad best lekker. Hoewel ik van sommige dingen die ik toen in mijn woede heb gedaan, wel spijt heb.’

Intense razernij

‘Onze dochter Mae was anderhalf toen ik ontdekte dat Paul een affaire had. Ik vermoedde het al langer, maar toen ik uiteindelijk inbrak in zijn mail en een mailtje van die andere vrouw las, werd de grond onder mijn voeten weggeslagen. Het was weekend en ik was alleen thuis met Mae. Ze sliep, en Paul was
boodschappen aan het doen. Ik wachtte hem op, en op het moment dat ik zijn sleutel in het slot hoorde, borrelde er een emotie die ik niet kende bij me naar boven. Woede. Echt intense razernij, in alle cellen van mijn lijf.’

‘Ik stortte me op hem als een wild dier’

‘Toen hij de woonkamer in stapte, stortte ik me op hem als een wild dier. Paul is anderhalve kop groter dan ik, maar er kwam een oerkracht in me naar boven die ervoor zorgde dat ik hem raakte waar ik hem maar raken kon, en hem echt pijn deed. Ik was niet eens bang dat onze dochter wakker zou worden; erg genoeg was ik niet met haar bezig. Er bestond niets anders dan die allesoverheersende woede. Hij dook ineen – na zijn initiële verbijstering snapte hij waarschijnlijk heel goed wat er aan de hand was – en ging pas weer rechtop staan toen ik bij zinnen kwam en stopte met op hem in beuken. Toen werd ik overspoeld door verdriet en kon ik alleen nog maar huilen.’

Stomp op zijn borst

‘De weken erna waren hels. Paul bleef in eerste instantie thuis wonen, want we wilden het oplossen. We hadden een kind, en wilden niet alles weggooien zonder er in elk geval keihard voor geknokt te hebben. Hij zwoer op alles wat hem lief was dat hij het contact met die vrouw had verbroken. Hij hield van mij en wilde niemand anders. Hij wist ook niet wat hem bezield had. Hij deed zijn best, maar het bedrog hing als een zwarte deken over ons heen, we konden er geen minuut aan ontsnappen. Ik was ongelooflijk achterdochtig en deed weinig meer dan hem observeren en zijn zakken en mails checken.’

‘Ik gaf hem een stomp op zijn borst en zag pas later dat ik zijn hemd gescheurd had’

‘Ongeveer drie weken nadat het was uitgekomen, nam ik op een ochtend zijn auto mee. Met een smoes. Ik had namelijk ontdekt dat je gebelde nummers weliswaar in je telefoon kunt verwijderen, maar in het audiosysteem van je auto niet. Daar blijven alle nummers staan, wat je ook doet. Onmogelijk weg te halen. Ik kon het nummer van die vrouw inmiddels natuurlijk dromen, dat had ik al eerder gecheckt. Toen ik haar nummer talloze keren zag staan in de lijst van gebelde nummers, keerde ik de auto om en reed terug naar huis.’

‘Er gebeurde precies hetzelfde als een paar weken eerder. De drift die vanuit je tenen opkomt, en die je niet kunt tegenhouden. Niet dat ik het niet probeerde. Ik beet hem toe wat ik had ontdekt en zette alles op alles om het bij praten te houden en niet fysiek te worden. Maar toen ik die hangende schouders zag en dat nutteloze gestamel, had ik het liefst zijn kop van zijn romp gerukt. Ik gaf hem een stomp op zijn borst. Pas later zag ik dat ik zijn overhemd had gescheurd – hoe dat precies gebeurd is, weet ik nog steeds niet.’

‘Ik schrok van die immense woede’

‘Toen de gemoederen bedaard waren, opperde hij dat het misschien beter was dat hij weg zou gaan. Niet voor altijd, maar in elk geval tijdelijk. Ik vond het een grote stap, maar het was inderdaad beter, dat zag ik ook wel. Het was vreselijk verdrietig, maar we hadden allebei lucht nodig. En ik, met mijn zachtaardige inborst, was hem nu al twee keer aangevlogen; dat kon ook niet helemaal de bedoeling zijn. Maar hij haalde dingen in me naar boven waarvan ik niet wist dat ze in me zaten. Ik schrok van die immense woede.’

Honderd procent eerlijk

‘Toen hij weg was, probeerde ik zo goed en zo kwaad als het ging verder te leven. Ik wilde me het liefste heel clichématig met liters ijs, een deken en Netflix op de bank installeren om er nooit meer af te komen, maar in plaats daarvan begon ik met kickboksen. Ten eerste weigerde ik boven op alle ellende ook nog eens uit te dijen, en het leek me ook een goede manier om mijn agressie af te reageren.’

Het hele verhaal lees je in de VIVA Real Life Special: de 7 hoofdzonden. Deze special bestel je hier online. 

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«

Beeld: iStock