Chelsey (23) lijdt aan slaapverlamming: ‘Iemand zit op mijn borstkas en wurgt me’

Chelsey (23) lijdt aan slaapverlamming. Ze kan 
’s nachts zomaar ‘wakker’ worden in een horrorfilm, waarin zij degene is die het loodje legt. En ze kan 
er niets aan doen…

‘Midden in de nacht word ik wakker. Ik wil 
mijn telefoon pakken om te kijken hoe laat het is, maar kan me niet bewegen. Ik schrik en probeer om hulp te roepen, maar er komt geen geluid uit mijn mond. Als verlamd lig ik in mijn bed. Dan gaat langzaam de slaapkamerdeur open en een gedaante stapt naar binnen. Machteloos zie ik hoe een zwarte schim, die eruitziet als een lange man met een hoed, gebogen en wankelend langs mijn kledingkast naar mijn bed loopt. Uit alle macht probeer ik mijn lijf in beweging te brengen, maar ik kan niets anders dan stokstijf blijven liggen en de gedaante in de gaten houden met mijn ogen. Het enige wat ik hoor, is het bonken van mijn hart. De gedaante gaat op mijn bed zitten, zijn gezicht is een ovale zwarte vlek, en zijn hand gaat naar mijn been. In mijn hoofd schreeuw ik het uit.’

Levensecht

‘Ik schrik wakker en ben doordrenkt met zweet. Mijn lijf doet het weer en snel kijk ik om me heen en zie dat ik alleen ben. Mijn kamer is precies hetzelfde als zojuist, toen de schim mijn kamer in liep. Was het een droom in een droom? Maar het was zo levensecht. De angst galmt nog na en mijn hart klopt nog in mijn keel. Ik probeer mijn versnelde ademhaling onder controle te krijgen door langzaam in en uit te ademen en loop de trap af naar beneden, waar het licht aan is. Mijn moeder is nog wakker en zit op de bank. ‘Mam, ben ik wakker?’ vraag ik. ‘Ja, je bent wakker,’ antwoordt ze enigszins 
verbaasd. Ik moet haar aanraken om zeker te weten dat ik niet nog droom. Ik vertel wat er is gebeurd en raak weer in paniek. Mijn fantasie draait overuren. Mijn vader is in 2009 over-leden aan kanker. Misschien zag ik hem. Misschien ben ik als dat jongetje in de film The sixth sense, van de bekende quote ‘I see dead people’. Doodeng. Mijn moeder en ik gaan samen googelen en vinden al snel een verklaring voor mijn nachtelijke creepy bezoeker: slaapverlamming. Ik herken me meteen in de beschrijving: slaapverlamming treedt op als je niet zo soepel uit de REM-slaapfase komt – in die fase verlamt je lichaam waardoor je de bewegingen in je dromen niet in het echt uitvoert. Je bent in een fase tussen slapen en ontwaken en dan kun je ook nare dingen zien, horen en voelen. Nou, dat heb ik wel gemerkt. Ik ben opgelucht dat er een verklaring is voor die enge schim en dat ik geen spoken zie. Die nacht slaap ik bij mijn moeder in bed. Ik ben 22, dus daar wel iets te oud voor, maar geen haar op m’n hoofd die er ook maar over nadenkt alleen te slapen. Stel dat die schim terugkeert. Ik weet dat die niet echt was, maar de angst die ik voelde, was wel echt. Maar ook al lig ik veilig bij mijn moeder in bed, ik doe die nacht geen oog meer dicht. De volgende dag ga ik ook niet naar school. Ik ben niet vooruit te branden, niet alleen door slaapgebrek, maar ook door een soort emotionele uitputting.’

Horrorfilm

‘Die eerste keer dat ik slaapverlamming had, 
is dik een jaar geleden. Sindsdien heb ik er ongeveer maandelijks last van. Soms vaker, soms minder vaak. Het treedt meestal op na een nachtmerrie. Als ik een nare droom heb, maak ik mezelf wakker. Dat kan ik al zolang ik me kan herinneren. Heb ik een nachtmerrie, dan weet ik dat ik droom en geef mezelf de opdracht: Chelsey, word wakker. En dan doe ik dat ook. Maar de laatste tijd blijf ik als het ware hangen. Als ik dan wakker word en me niet kan bewegen, weet ik dat ik slaapverlamming heb. Dat maakt het niet minder griezelig. Want als ik als verlamd in bed lig, bevind ik me nooit op een gezellig feestje met regenbogen en eenhoorns, maar zit ik middenin een enge horrorfilm waarin ik het personage ben dat 
het loodje gaat leggen. Ik hoor dan vaak schreeuwende vrouwen en gegil van schelle kinderstemmetjes. Ik houd mijn ogen dicht, bang voor wat ik zie als ik ze opendoe. Wat ook gebeurt: iemand trekt aan mijn voet en ik spreek mezelf toe: slaapverlamming, slaapverlamming, het is niet echt. Maar als er vervolgens iets op mijn borstkas gaat zitten, zijn handen om mijn nek plaatst, druk zet en me probeert te wurgen, schrik ik zo erg dat ik mijn ogen opendoe en dan zie ik een schim van een gezicht. Ik wil ademen, maar dat lukt niet, want ik stik. Ik spreek mezelf dan wederom vermanend toe: dit is slaapverlamming en niemand wurgt me. Maar het voelt echt alsof ik stik en de angst is overweldigend. Wat als het niet stopt? Ik kan echt geen adem halen. Droom ik dat ik geen adem haal of haal ik echt geen adem? En dan schrik ik wakker, écht wakker deze keer, naar adem happend en badend in het zweet. Ik las dat zo’n slaap-verlamming maar een paar seconden tot een paar minuten duurt, maar het voelt veel langer omdat er op dat moment geen tijdsbesef is.’

Het hele interview met Chelsey lees je in VIVA-42-2019. Deze editie ligt vanaf 15 oktober in de winkel of lees je hieronder  verder via Blendle. 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.