Coronaversary: 3 vragen om jezelf na een jaar corona te stellen

een jaar corona

Het is iets langer dan een jaar geleden dat de eerste officiële coronapatiënt in Nederland zich meldde. Dat voelt als de dag van gister, en tegelijkertijd voelt het ook alsof ons leven al een eeuwigheid on hold staat. Daarom is het een goed moment om te reflecteren op een jaar die in het teken stond van onzekerheid, angst en voor sommigen juist ook een much needed break. 

Veel mensen hebben het afgelopen jaar iets of iemand verloren. In het zwartste scenario een dierbare, maar ook banen, kansen en iets abstracter: vertrouwen, een doel, een koers, een plek om mensen te ontmoeten. Zonder aan dat verlies te kort te doen, is dit ook een goed moment om te kijken naar wat een jaar corona je heeft gebracht.

Drie vragen

Stel jezelf de volgende drie vragen. Het antwoord maakt niet uit; het gaat erom dat je een stapje terug doet en met een helikopterview naar je leven kijkt. Waar sta je nu, waar kom je vandaan? Misschien geven die inzicht je precies de kracht die je nodig hebt om nog even vol te houden. Beantwoord je ze met mij?

1. Waar was je vorig jaar maart?

Stond je nog op een zweterig huisfeest tussen een dampende mensenmassa? Persoonlijk kwam ik net terug uit een uitgestorven Parijs waar we juichend door de straten liepen en in ieder restaurant zonder reservering konden aanschuiven. ‘Have zjoe heard of ze virus?’, vroeg de ober toen ik me hardop verbaasde over de leegte in zijn café. Vanuit Italië stroomden angstaanjagende berichten over overvolle ziekenhuizen binnen, in de Thalys terug naar huis voelde ik me unheimisch. Tegelijkertijd voelde – hoe ignorant – vooral als een probleem van andere landen.

En dan nog maar een bekentenis: ik vond die eerste lockdown niet zo erg. Het was stiekem best lekker om niet iedere dag in een trein te zitten, niet ieder weekend het gevoel te hebben dat ergens een feestje gaande was dat ik zou missen. We bakten taarten, FaceTimden alsof het een lieve lust was, stuurden kaartjes, lazen weer eens een boek en maakten er vooral heel erg het beste van, terwijl ik ondertussen een dreigende zwarte wolk voelde die ieder moment kon uitmondden tot een dramatische onweersbui.

Door heel hard op de stop-knop te drukken besefte ik – en velen met mij – dat we allemaal veel te langen hadden doorgehold. Ik leerde weer leven op m’n eigen tempo.

2. Waar sta je nu?

Dit kan gaan over zowel je fysieke locatie als je mentale staat. Misschien ben je weer thuis bij je ouders omdat je niet alleen wil zijn of hulp nodig hebt met de kinderopvang. Of misschien zag je in dat die hysterische huurprijs die je betaalt het leven in de Randstad niet waard is als reistijd er nu toch niet meer toe doet.

Talloze mensen grepen de lockdown en het thuis zijn aan om een nieuw thuis te zoeken. Dat huis werd belangrijker dan ooit. Ook voor mij. We begonnen onze huizenjacht, beschouwden bezichtigingen als een heerlijk uitje, droomden van dakterrassen en zonovergoten tuinen (en die jacht staat nu even on hold, maar da’s weer een ander verhaal).

Tegelijkertijd zijn er veel mensen die niet de luxe hebben om zomaar ergens anders te gaan wonen. Zij zagen de verandering meer in zichzelf, onzichtbaar en omeetbaar, maar waardevol. Wat me brengt op de volgende vraag…

3. Hoe ben je in het afgelopen jaar veranderd?

Misschien wel de moeilijkste vraag van alledrie. Neem dan ook de tijd om er een antwoord op te vinden. Misschien heb je afscheid genomen van het idee dat je niet goed genoeg bent zoals je bent, of zag je in dat je huidige baan je niet meer gelukkig maakt. Zelf stopte ik met een klus waar ik jarenlang bij betrokken was, en die voelde als familie. Maar toch; als ik het afgelopen jaar iets voelde, was het wel de drang naar nieuwe dingen, veranderingen en avontuur. Juist omdat dat nu amper kan, werd die behoefte nog sterker.

Misschien heb je je ook wel krampachtig vastgehouden aan iets of iemand waarvan je weet dat het je niet langer dient. Misschien durf je er nu wel op te vertrouwen dat, zonder zweverig te zijn, alles wat je nodig hebt om te komen waar je moet zijn, al in je zit.

2020 werd een jaar dat niemand kon voorspellen en waar niemand op zat te wachten. En hoe shit het ook was, ik hoop van harte dat je terugkijkend ook wat lichtpuntjes kunt ontwaren.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Bron: Pure wow | Beeld: Getty
VIVA's Susan wilde ooit Carrie Bradshaw worden, maar heeft nog steeds geen New Yorks brownstone-appartement, geen Manolo Blahniks en geen walk-in closet. Wél een huis in hartje Utrecht en vriendinnen die altijd ruzie maken over wie Miranda, Charlotte, Samantha of Carrie is. Houdt enorm van mensen die zichzelf niet te serieus nemen en nadrukkelijk níet van mannen die salsa dansen. Volg haar op IG via @susandalstra.