Dat had niet gehoeven…

Een dood konijn staart me indringend aan vanaf het beeldscherm van mijn laptop. ‘Pluisje begraven’, zo luidt de titel. Ik kijk opnieuw naar de foto van het dode diertje in een modderige kuil en een koude rilling loopt over mijn rug. Snel klik ik het kiekje weg en besluit: soms delen we net iets te veel op Facebook.

De verleiding
Eigenlijk weten we allemaal wel dat we niet alles hoeven te delen met iedereen, maar het is zo verdomde verleidelijk. Je hebt heerlijke bietjes gegeten en  plotseling lijkt het broodnodig dat heel Facebookland dat weet. Je oma moet naar de dokter voor haar ingegroeide nagel en wat medeleven van je followers zou fijn zijn, dus tweet je het. Of je wil graag laten zien dat je hard aan het klussen bent, maar ziet even over het hoofd dat je vleeskleurige Sloggi-onderbroek boven je te kleine verfbroek uitsteekt.

Posten die handel
Je wilt je vrienden, kennis en vage bekenden toch jouw avonturen niet onthouden. En zo komt het dat ik allemaal ongewenste informatie tref op de ‘wall’. Van enorme spataderen tot de versgedraaide drol van een huisdier, ik heb het voorbij zien komen.  Ik begrijp dat wel hoor, de behoefte om alles te delen. Want zelf overkomt dat gevoel mij ook wel eens. Dan maak ik iets leuks mee en ben er van overtuigd dat iedereen dat leuk vindt, dus post ik het en ga dan zitten wachten op de ‘likes’ die toch nooit gaan komen. Achteraf gezien toch niet zo leuk dus.

Dronken foto’s
Soms is het gewoon lastig te bepalen wat wel en niet gedeeld moet worden. Zo probeer ik van Facebook weg te blijven als er nog een aardig percentage alcohol in mijn bloed zit. Ik heb namelijk eens een foto voorbij zien komen van iemand die duidelijk nog niet helemaal nuchter was en die het grappig  leek om die ene foto, waarop ze halfnaakt op een standbeeld zit, te uploaden. Ik kon er om lachen, maar haar vriend, die uiteraard ook op Facebook zit, niet. Kijk dus uit!, is wat ik eigenlijk wil zeggen.

Foto: Flickr. Birgerking