De eeuwige kneus

geen

‘Love me, love me, say that you love me,’ zongen The Cardigans. Het zou zomaar mijn lijflied kunnen zijn.

Verwelken
Ik besta bij de gratie van mensen die me aardig vinden. Of in ieder geval mensen die aardig tegen me dóén. Gedurende een klein deel van de middelbare school verachtte een groot deel van mijn sociale netwerk me. Het gevolg was dat ik simpelweg in de muren verdween. Ik schoot van hoek naar hoek, altijd op zoek naar beschutting. Ik keek niemand aan. Nog steeds liever niet, trouwens. Gelukkig verhuisde ik voor het begin van nog zo’n vreselijk schooljaar naar een andere stad in een andere provincie.

Awkward…
Wat ik probeer te zeggen: ik wil aardig gevonden worden. Mensen hoeven niet van me te houden. Ze hoeven me niet eens te accepteren, als ze me maar in mijn waarde laten. Zo bijzonder of excentriek ben ik niet, maar er is altijd een stukje ongemakkelijkheid, een vlaagje naïeve lompheid, waardoor mijn omgeving zo nu en dan haar wenkbrauwen verwonderd optrekt.

‘Jij bent echt raar’
Mensen lachen vaak om me, ook als ik iets niet grappig bedoelde. Of als ik alleen maar de tram binnenstap en over iemands voeten struikel. Op een gegeven moment, ik geloof dat het op mijn veertiende was, besloot ik dat ik mijn omgeving beter bewust dan onbewust aan het lachen kon maken. De reden dat ik het zo goed doe op feestjes, is omdat iedereen me uitlacht. Alleen is het verschil tussen nu en vroeger dat ik inmiddels zelf net zo hard mee sta te gieren om mijn stomme acties en idiote uitspraken. Nu lachen de mensen niet meer om mij, maar mét mij. ‘Jij bent echt raar, weet je dat?’ vroeg een jongen die ik helemaal niet kende laatst aan mij tijdens een borrel. Hij greep naar zijn buik, die schudde van het lachen.
Ik grijnsde opgelucht. ‘Ja, ik weet het.’

Neuroot
Mijn wil om aardig gevonden te worden strekt zó ver dat ik zelfs wil dat mensen die ik persoonlijk niet eens mag, mij wel aardig vinden. Ik doe aardig omdat ik niet weet hoe ik anders moet doen. Soms zou ik best een enorme bitch willen zijn. Iemand die gewoon zegt waar het op staat en vervolgens haar reet afveegt met het besef dat mensen achter haar rug om zeggen dat ze een secreet is. Maar daarvoor trek ik me de mening van anderen te veel aan. Zelfs de comments onder mijn Vivablogs vreten regelmatig aan me. Zo kon ik laatst niet slapen omdat iemand me op internet een neuroot had genoemd. Wat me dan wel weer een beetje een neuroot maakt.

Blije rollade
In de loop der jaren heb ik ontdekt dat heel veel mensen zich verschuilen achter een masker. Ze doen zich stoerder, vrolijker of slimmer voor dan ze diep van binnen eigenlijk zijn. Neem bijvoorbeeld die jongen die mij in bikini jaren geleden vergeleek met een rollade in een paars netje. Hij had gelijk (de bikini was inderdaad te klein, of ik te omvangrijk), maar het feit dat hij het nodig vond om dat te zeggen geeft mij het idee dat hij zichzelf iedere avond huilend in slaap rukt van eenzaamheid. Of in ieder geval stel ik me dat zo voor, waardoor ik mijn eigen onvolkomenheden en onzekerheden makkelijker kan omarmen. Dus ach, laat mij maar lekker een rollade in een netje zijn. (Zolang je me maar aardig vindt, oké?)

Foto: Pink Sherbet