De grote verliezer

Een slechte verliezer zijn, is echt een vreselijke eigenschap. Ik ben een hele slechte verliezer en belachelijk verslavingsgevoelig als het om spelletjes gaat.

Hotelfiasco
Een jaar of twaalf geleden ontdekte ik HabboHotel. Tegenwoordig een ontmoetingsplaats voor pedofielen, maar goed, dat even terzijde. HabboHotel is een virtueel hotel waar je je eigen avatar kunt aanmaken, kamers kunt bezitten en deze geheel naar smaak in kunt richten. Hier moet je natuurlijk Habbo-geld voor hebben en daarvoor moet je naar de Habbo-lijn bellen om ze te krijgen. Een knap staaltje marketing van HabboHotel en ik ben dan ook met open ogen in hun val getrapt. Mijn hebberige zoektocht naar virtueel Habbo-geld werd een ware verslaving en resulteerde in zeventig euro aan belletjes naar een virtueel hotel, laaiende ouders en een wachtwoord op de computer.

Mensonterende verliezer
Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen zou je denken. Een ezel niet, nee. Ik wel. Waar of wat ik ook speel; de strijd is nog altijd even hevig en ik ga door tot het bittere eind. Laatst heb ik een oude bekende opgeduikeld: Goldminer. Een spel waarin je binnen de tijd zoveel mogelijk goud opgraaft en geld binnen haalt. Maar onder de grond zijn ook stenen aanwezig die zwaar zijn, je dus veel tijd kosten om naar boven te trekken en helemaal geen moer waard zijn. Nadat ik weer een aantal potjes gespeeld had, wist ik weer precies waarom ik Goldminer had afgezworen. Ik werd zo kwaad dat ik grommend in mijn iPhone begon te knijpen. Ik krijg nog net geen aders op mijn hoofd en haar op mijn borst. Ik verander werkelijk in een half beest als ik een spelletje verloren heb. Hetzelfde geldt voor Angry Birds. Die titel is me ook ineens wonderbaarlijk helder. Ik heb altijd gedacht dat de titel op die vogels sloeg, maar het slaat gewoon op mij. En mijn mensonterende verliezers-gedrag.

Nog een potje?
Mijn neushaar gaat werkelijk krullen van die rotspelletjes, maar toch weet ik van geen ophouden. En aan ‘gewoon wegleggen’ doe ik niet, want ik ga toch verdomme niet verliezen van een telefoon?! Een potje Monopoly tilt mijn verliezersmeter ook moeiteloos naar het kookpunt. Op de momenten dat het goed gaat, neem ik een houding aan waarin ik duidelijk laat merken dat ik iedereen ga inmaken en gedraag ik me als ’s werelds meest professionele onderhandelaar. Als er vervolgens blijkt dat ik een verkeerde ruil heb gedaan en ga verliezen, vliegen de poppetjes over tafel en mist er een hap uit Parijs.

Misschien moet ik maar gewoon lekker ophouden met die spelletjes…. Na een potje Angry Birds.

Beeld: Mike_fleming