De irritantste blog ooit

Laatst stond ik onder de douche te zingen. Tot spijt van mijn omgeving doe ik dat wel vaker. Ineens besefte ik wát ik vol overgave stond te kwelen: de tekst van de Omo-reclame. Natuurlijk had het erger gekund, bijvoorbeeld ‘zo in mijn sas met Badedas’, maar toch voelde ik me een behoorlijke kneus.

Vuil worden iiiis heel gewoon
De definitie van buitenspel blijft niet in mijn hoofd hangen. Ik vergeet het verschil tussen sinus en cosinus, ook als ik het drie minuten geleden heb opgezocht. En hoewel de supermarkt waar ik altijd boodschappen doe al zo’n drie weken geleden verhuisd is, sta ik toch iedere keer weer voor het inmiddels verlaten pand met een ‘o ja’-gevoel. Maar zing me een zinnetje uit een reclame voor en ik maak het hele liedje moeiteloos voor je af. (Leeeeeo, Leeeheeheeheejoo… Nu jullie! ;-) )

Wilkommen, bienvenue, welkom
Ik zou die perfect-reclame nog niet leuk vinden als ze Winston Gerstanowotixzchjnogiets zouden vervangen voor een poedelnaakte, geoliede Arie Boomsma die bij iedere ‘perfect’ zachtjes in mijn oor beet. Maar goed, reclame is ook niet gemaakt om leuk te zijn. Het hoeft alleen maar te blijven plakken. Gedichten voordragen kan ik niet, want ik blijf de tekst vergeten. Als je echter zegt: ‘Kip, het meest veelzijdige…’ sta ik al op tafel om mee te blèren: ‘Stukje vlees. Kip!’ Dat komt doordat hersenen muziek opslaan als een vaardigheid en niet als kennis.

Vliiiiegwin-kel punt en el
Ik vind het een verontrustende gedachte dat straks als ik hoogbejaard ben en kwijlend vanuit mijn sta-op-stoel met een doffe blik door mijn kinderen heen kijk, ik nog wel in staat ben om luid en duidelijk te zingen dat het Struik is wat ik gebruik. Of dat Profiel de fietsspecialist is. Of misschien komt er niet meer uit dan alleen maar: ‘Oranginaaaaa!’ Voortaan moet ik alles maar gaan zingen (daar kun je je trouwens ook tegen verzekeren) (jaahahahaaa, daar heb ik dus heel erg last vannn) (en dat houdt niet op, niet vanzelf).

Wèèèg met vlooien
Als ik zo’n irritant reclameliedje op radio of tv hoor kun je er je linkeroor om verwedden dat ik het de rest van de dag in mijn hoofd heb. Het ergste is als ik wél de melodie ken, maar niet de tekst. ‘Ik hou van lekker fris, lalalalala, lalalala lekker fris,’ werkt niet goed voor mij. Dan ga ik er zelf een liedje van maken. Hm, nu ik er zo over nadenk is er toch nog één ding dat erger is dan de tekst niet kennen: de verkeerde tekst kennen. Zo zong een vriend van mij eeuwen geleden: ‘Liever Kips leverworst, dan schimmel met een korst’ – en al sla je me dood, ik weet de originele tekst echt niet meer.

Het Houten Reclameblok
Speciaal voor de allerirritantste radioreclames van het jaar hebben Coen en Sander de award Het Houten Reclameblok in het leven geroepen. Stemmen kan hier. Welke reclame staat bovenaan jouw irritatielijst?

Foto: rifqi dahlgren