De soundtracks van het leven

geen

Het fascineert mij hoe stevig muziek zich aan herinneringen kan binden. Het zorgt ervoor dat muziek een persoonlijke lading krijgt en je haren recht overeind gaan staan zodra de eerste noot wordt geraakt.

Met de paplepel
Ik ben opgegroeid in een huishouden waarin de sfeervolle noten van jazz, motown en soul iedere dag uit de speakers golfden. Terwijl mijn luier zich schaamteloos vulde, werd mijn jonge gehoorstelsel ingewijd met klassiekers. Als ik aan die momenten denk, zie ik hoe het roodwitgeblokte schort van mijn vader zich door de keuken bewoog en hoe hij fluitend door de pannen op het vuur roerde. Het geluid van mijn moeders sloffen op de keukenvloer. Die mijn vader vergezelde met anekdotes en grappen die alleen zij begreep. Terwijl de geur van verse Surinaamse lekkernijen mijn neusgaten doorboorden, deed Ella Fitzgerald haar verhaal. En ik luisterde maar al te graag. Nog steeds.

Old but gold
Muziek is echt een geschenk. Een schat die je als kind begroef en twintig jaar later terugvindt. En je je weer precies hetzelfde voelt als toen. Ik weet nog dat ik als achtjarig, op kattenkwaad belust meisje, tijdens de lunch de vermoorde onschuld speelde en aan mijn moeder vroeg of ik een liedje op mocht zetten. Mijn beste vriendinnetje at bij ons en ik voelde me weer eens geroepen om me voor haar uit te sloven. ‘Natuurlijk, Sosha. Dat hoef je toch niet te vragen,’ hoor ik mijn moeder nog lief zeggen. Met een gigantische pokerface liep ik naar de stereotoren. Zodra ik op ‘play’ drukte, klonk er keihard uit de speakers: ‘All you ladies pop your pussy like this! Shake your body, don’t stop, don’t miss!’ Als ik dat nummer nu hoor, zie ik zo weer voor me hoe mijn moeders gezicht tegen het tafelblad knalde van schaamte. Priceless.

Eeuwig feestje
Voor mij is er geen dag zonder muziek. Artiesten die het levenselixir hebben uitgevonden of artiesten die al jaren geleden met de vloer gelijk zijn gemaakt; ze weten me tot op de dag van vandaag tot op het bot te raken. Ella Fitzgerald, Al Green, Louis Armstrong, Marvin Gaye, The Supremes, Michael Jackson; het is één en al gezelligheid met z’n negenen hier op vier hoog. Als ik muziek luister, verlang ik soms terug naar die momenten van toen. Muziek maakt me dankbaar. Muziek zorgt ervoor dat we niet vergeten en nog steeds van momenten kunnen genieten ondanks het feit dat ze in het verleden liggen. Als je zo nu en dan jouw soundtracks van het leven opspoort en draait, hoef je nooit afscheid te nemen.

© Beeld: privébezit