De stoute schoenen

geen

Soms moet je het gewoon doen. Hetgeen waar je al zenuwachtig van wordt als je er aan denkt. Dat wat een hysterische giechelbui veroorzaakt. Het ding wat je al maanden uitstelt, omdat je weet: het is alles of niets.

Waaghals
Ik durf heel veel. Ik ben niet bang van de tandarts, ik klim zo in een boom, loop langs een pitbull en heb ooit mijn haar blauw geverfd: ik vrees bijna niets. Maar tegen een droomman durf ik onmogelijk te zeggen dat ik hem de liefste, de grappigste, de knapste, de slimste en de fijnste vent vind die ik ken. Ik sterf duizend doden. Hoe vaak ik het mezelf ook voorneem, ik durf het niet. Hoe vaak ik het ook probeer, ik krijg de woorden gewoon mijn mond niet uit.

Een liefdesverklaring
Ik heb vaker mannen leuk gevonden, ik heb vaker actie willen ondernemen. ‘Nu doen Emmy, je kunt het. Je kan dit helemaal! Dit is het ideale moment’, zo probeer ik mezelf dan op te peppen. ‘Wat kan er nou verkeerd gaan?’, roept de stoutmoedige ik. Maar dan komt meestal het moment waarop mijn angstige kant het over neemt. De bangerik in mij antwoordt met ‘Er kan verdomme van alles mis gaan! Hij kan zeggen dat je zijn type niet bent, dat je te jong bent, dat je kont te dik is of dat hij je gewoon als een vriendin ziet. En dat zit je met een gebroken hart, is je ego als sneeuw voor de zon verdwenen en kom je de komende weken je bed niet meer uit, behalve voor chocolade.’

Bewondering en jaloezie
Die gedachte vind ik zo verstikkend eng dat ik mijn hele liefdesverklaring laat voor wat het is, en de rest van de avond op de bank jaloers naar relaties zit te kijken die wel van de grond zijn gekomen. Ik bewonder de mensen die gewoon een tweet sturen naar de toekomstige love of their life, die de knappe man in de trein wel aanspreken, die hun collega mee uit vragen alsof het niets is. Ik benijd de mensen die telefoonnummers durven te vragen zonder te stotteren, die iemand vol de op bek pakken en zij die zeggen: ‘ik vind je de liefste en de leukste, en ik wil je voor altijd bij me.’

Maar ik, ik moet mijn stoute schoenen nog vinden.

Bron foto: Freddie Pena