De zin van het leven

geen

Citroen, thee, sterke drank en honing. Magisch brouwsel tegen griep. Waar het zich normaal gesproken een prettige weg naar binnen brandt, bijt het plots venijnig in mijn kaak. Citroenzuur grijpt zich vast en is niet van plan ooit los te laten.

Visioenen
Wat is dat? Ontstoken tandvlees? Zit ik me aan te stellen? Hoe kan ik ooit nog eten? Ik weet dat ik een snoepkont ben en nimmer flos, maar moet dat zo genadeloos afgestraft? Ik zal mijn leven beteren!
Na een paar dagen krijg ik visioenen van een kunstgebit.
Welja. Trek de zaak maar. Heerlijk lijkt me dat. Een nette witte rij, die je rustig in een glaasje laat zwemmen, zodra je ze niet direct nodig hebt.
Wat wil een mens nog meer? Chillen op de bank met een babygladde kaak.

Tandartsstoelmantra
Na wat omtrekkende bewegingen meld ik me bij de tandarts.
Vriendelijk glimlachend neemt hij me te grazen. Een deel van mij blijkt al overleden te zijn en hij vindt het nodig om dat nog een paar centimeter verder uit te vijlen.
‘Verdoven hoeft niet, hoor,’ zegt hij geruststellend, ‘die kies was toch al dood.’ Een tandartsstoelmantra gonst door het hoofd: ‘Bevallen is erger, bevallen is erger.’

Duimschroef
‘Knap hoor, dat je hier al zo lang mee rondloopt.’ Even gloei ik van trots. Dan realiseer ik me dat het stompzinnig is om dit langer dan strikt noodzakelijk te verdragen.
Hij rondt ons samenzijn af met iets wat voelt als een stevig aangedraaide duimschroef. Dood of niet, er zit iets genadeloos op zijn plek en doet mij langdurig verlangen naar verdovende middelen van allerlei allooi.

Test
Banaan, brinta en nog eens een banaan voor de afwisseling. Na een gedrogeerd weekend ben ik klaar voor een kleine test.
Een koekje met pure chocolade, dat me al een paar dagen verleidelijk aanstaarde. Kauwen is uitgesloten, maar de chocola smelt troostend en belooft mij uiterst links aan te houden.
Het kan! Langzaamaan krijgt het leven weer zin.

foto: by Rightee