Dilemma: Moet ik mezelf dwingen blij te zijn?

Z.: “Na bijna twee jaar intensief proberen, twee miskramen en met behulp van medicijnen ben ik nu ruim 28 weken zwanger van ons tweede kindje. Ik ben er natuurlijk ontzettend blij mee. Ik dacht altijd dat ik een meisjesmoeder was. Ook mijn man was daarvan overtuigd: wij zouden alleen maar dochters krijgen. Dat ons eerste kindje een meisje was, was dus geen verrassing. Maar vanaf het begin van deze zwangerschap rinkelden alle alarmbellen: dit wordt een jongen. Daarom hebben we bij de twintigwekenecho gevraagd wat voor geslacht het was.

De echografist zei al snel: ‘Het is een jongetje.’ Mijn man en ik bleven – bijna angstvallig – stil. Een jongen…? De baby is gezond, alles zit erop en eraan, waarom werd ik niet blij? Ook mijn man moest even slikken. Hij was, zoals hij het zei, bijna teleurgesteld. Niet blij in ieder geval. En dat blije gevoel is er nog steeds niet altijd. Ik vind het zo ondankbaar van mezelf; we hebben zoveel moeite gedaan om zwanger te raken, er zit een gezond kindje in mijn buik. En toch moet ik er zo aan wennen dat het niet alleen wél een jongen is, maar ook dat het dus géén meisje is.

Langzaamaan, nu ik jongensspullen heb gekocht, begin ik eraan te wennen. Ik hoef nog maar twaalf weken, dus dan mag het ook wel. Ben ik de enige met zo’n gevoel van moeten omschakelen? Ben ik echt zo ondankbaar? Ik word soms zo verdrietig van mezelf. En ik ben wel eens bang dat mijn kleine mannetje het gaat merken, terwijl ik heus dolgelukkig zal zijn als hij geboren is.”

PS Je reactie/advies kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je voorletter komt erbij en eventueel je leeftijd. Volgende week: een nieuw dilemma waarop jij weer kunt reageren. Heb je zelf een dilemma? Mail die kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl.

PPS Je hebt net het dilemma gelezen uit onze serie ‘Wat vind jij?’
Hier vind je uitleg over deze rubriek!

CC foto: Vincent Teeuwen