Druk in mijn hoofd #2

Ik heb inmiddels een aantal reacties gekregen op mijn neurofeedback-avontuur. Variërend van: ‘Goh, goed dat je er wat aan gaat doen’ tot ‘Neurofeedback is onzin en het is niet bewezen dat het werkt.’

Ik ben altijd erg gevoelig voor dit soort opmerkingen, want het zet me wel aan het denken. Misschien ben ik wel erg naïef in dit soort dingen en zing ik meteen het Hallelujah als ik er één goed verhaal over hoor.
Wat ik wel belangrijk vind is dat ik een goed gevoel had bij de uitslag; ik herkende er veel in.
Kort samengevat bleek dat er in het achterste (alfa)gedeelte van mijn hersenen teveel activiteit was en dat er in dat gedeelte geen constante rust is. Daarentegen was er in het voorste (beta)gedeelte bijna niks gaande. Vandaar onder andere de concentratieproblemen.

En daar herkende ik mezelf heel erg in. Ik heb het gevoel dat het nooit echt rustig is daarboven, en dat ik snel ben afgeleid kan iedereen in mijn omgeving beamen. Dus op zich vond ik het logisch, en een geruststelling dat mijn gevoel en de test met elkaar overeen komen. Er zat ook een psychologische test aan gekoppeld, dus dat maakt het voor mijn gevoel ook wat betrouwbaarder.

In een reactie op mijn vorige blog las ik dat er altijd wel iets ‘mis’ is met degenen die getest worden. Maar dat vind ik logisch. Iedereen is anders, elk hoofd en ‘denkpatroon’ is anders, en dus wordt er ook bij iedereen iets anders geconstateerd. Soms is dat een variabele binnen het normale, en soms is er een significant verschil met het gemiddelde. En dan zeggen ze dat.

Waar ik wel mee zit is de stempel ‘dat er iets mis is met me’. Niet dat de neuro-mevrouw het zo bracht, maar wel dat er ‘significante en opmerkelijke dingen uit de test naar voren zijn gekomen.’ Toch heeft ze de term AD(H)D niet genoemd. Misschien is het een milde versie ervan. Want herken erg veel van de verhalen op het forum over AD(H)D: buitenshuis rustig en verlegen, binnenshuis druk, moodswings en vaak erg moe.

Ik voel het niet alsof er iets mis is met me. Zoals ik al zei: ieder mens is anders en ik heb toevallig wat moeite met rust vinden en ben ik daarom wat sneller moe. Ik kan daar wat aan proberen te doen, door een vrij intensieve trainingsperiode in te gaan, of ik kan dat accepteren en het als een gegeven zien. Zoals mijn wijze nichtje ook zei: ‘Ermee ‘leven’ is vaak makkelijker dan door de hele medische mangel gaan’.
Maar misschien is het ook het proberen waard. Ik weet het niet. Wat is nou belastender voor me? De trainingen of het moe zijn zelf? En wat als het niet helpt? Ja, dan heb ik er inderdaad wat aan proberen te doen, maar dan ben ik wel veel tijd kwijt (en mijn verzekering geld).

Feit is wel dat ik volgende week al een afspraak heb, en ik heb gezegd dat ik er al goed over na heb gedacht. Ik denk dat ik de eerste afspraak gebruik om deze twijfels te bespreken.