Dunya had een mola-zwangerschap: ‘Ik dacht dat ik dood zou gaan’

mola-zwangerschap

Dunya (34) dacht dat ze in verwachting was, maar het bleek een mola-zwangerschap. Om te voorkomen dat het uit zou groeien tot kanker, moest ze zware chemo ondergaan.

‘Bij de eerste echo voelde ik direct dat er iets niet klopte. En dat gevoel werd meteen bevestigd: de echoscopist zei dat ze iets zag dat niet helemaal normaal was. Iets uitzonderlijks. ‘Ruis’ noemde ze het. Ik merkte dat ik in paniek begon te raken: wat gebeurde er in mijn lichaam?’

‘Deze zwangerschap verliep al vanaf het begin heel anders dan mijn eerste, toen ik zwanger was van mijn zoon, die inmiddels twee was. Bij hem had ik helemaal geen last gehad van zwangerschapskwaaltjes, maar nu voelde ik me moe en misselijk. Als ik de geur van schoonmaakmiddelen rook, werd ik echt onpasselijk. Mijn vriend en ik waren niet echt aan het proberen om voor een tweede keer zwanger te worden, maar ik wist wel dat het eventueel kon gebeuren.’

Ongerust

‘Ik deed een test, en die was positief. We voelden ons alsnog wat overvallen, moesten even aan het idee wennen, maar we waren ook blij. Ik maakte een afspraak met mijn verloskundige, maar toen ik voor een echo kwam om de termijn te bepalen, bleek dus dat het niet goed zat. In plaats van een kindje, waren op het scherm van het echo-apparaat allemaal kleine bolletjes te zien, een soort blaasjes. De verloskundige gaf meteen aan dat ze zelf verder niets mocht zeggen op medisch gebied. Ze zei dat ze me met spoed ging doorverwijzen naar de gynaecoloog. Niet wat je wil horen op dat moment. De angst vloog me naar mijn keel. Mijn vriend, die mee was, probeerde me gerust te stellen, maar het hielp niet veel. Ik zag aan hem dat ook hij zich zorgen maakte.’

‘Gelukkig kon ik dezelfde middag nog in het ziekenhuis terecht. Daar kreeg ik weer een echo. Vrijwel direct zei de gynaecoloog: ‘Je hebt een mola-zwangerschap.’ Ik had geen idee waar ze het over had. Inmiddels weet ik dat het een zwangerschap is waarbij er kort na de bevruchting iets misgaat, waardoor alleen de placenta doorgroeit en geen vruchtje. Door de groei van de placenta raakt echter je hormoonhuishouding verstoord en dat kan leiden tot een kwaadaardige celdeling; kanker dus.’

‘Ook hebben vrouwen met een mola-zwangerschap vaker last van bloedverlies en zwangerschapsklachten, zoals misselijkheid en braken, dingen die ik ook had ondervonden. De meer hevige klachten komen doordat het HCG, het zwangerschapshormoon, in het bloed hoger is dan bij een ‘gewone’ zwangerschap. Maar op dat moment had ik geen idee. De gynaecoloog zag mijn blik en legde het uit als ‘een druivenrank in mijn baarmoeder die was bedorven’ en dat het bij ongeveer één op de tweeduizend vrouwen voorkomt.’

In een waas

‘Ik vroeg of de ‘blaasjes’ die ik had gezien als ik ging plassen daarmee te maken konden hebben, en dat bevestigde ze. ‘Zie het als iets wat je lichaam probeert af te stoten,’ voegde ze eraan toe. Ze wilde me meteen opnemen. Ik moest met spoed gecuretteerd worden en longfoto’s laten maken, want de blaasjes kunnen meegevoerd worden door je bloedbaan en dan kwaadaardig worden.’

‘Ze moest het wel drie keer tegen me zeggen, want ik was er niet meer echt bij. Alles ging zo snel. Ik was nog amper van de schrik bekomen dat ik zwanger was, en nu dit. Ik weet nog dat ik in een waas naar buiten liep. Daar was het zonnig. Ik stak meteen een sigaret op, het maakte nu toch niet meer uit, en belde mijn moeder en mijn zus. Ze schrokken zich dood, ook zij hadden geen idee van wat een mola-zwangerschap was, maar veel tijd om alles uit te leggen, had ik niet: ik moest me met spoed melden op de afdeling radiologie.’

‘Gelukkig waren de longfoto’s goed, er hadden zich dus nog geen cellen door mijn lichaam verspreid. Daarna ging ik door voor de curettage. Het is bizar hoe snel
het allemaal ging: je komt voor een echo en ineens bevind je je in de medische molen. De gynaecoloog vroeg me of ze de mola – nadat ze die uit mijn baarmoeder hadden gehaald – mochten opsturen naar de universiteit in Nijmegen zodat ze die konden onderzoeken.’

‘In Nederland wordt blijkbaar iedere mola-zwangerschap geregistreerd bij het Academisch Ziekenhuis in Nijmegen, zo hopen artsen meer te weten te komen over de aandoening. ‘Doe maar,’ zei ik. Het ging allemaal langs me heen. Ik was echt in een soort shock, doodsbang dat ik dood zou bloeden zonder ooit mijn zoontje of mijn moeder nog te zien. Mijn vriend zei: ‘Doe maar rustig, ik zie je straks,’ en daar ging ik, onder narcose. Gelukkig bleken de meeste van mijn zorgen voor niets: tijdens de curettage ging alles goed.’

Lees ook:
Mandy (33) kreeg een ruggenmerginfarct: ‘Alles wat vanzelfsprekend was, kon ik niet meer’

Chemo

‘Na de ingreep werd ik door collega’s overspoeld met bloemetjes en kaartjes en de mededeling dat ik rustig aan moest doen en de tijd moest nemen om aan te sterken. Dat was heel fijn, alleen na de curettage zou mijn lichaam de achtergebleven cellen moeten afstoten, maar toen ik na een week of twee voor nacontrole kwam, bleek dat mijn HCG-waarde weer steeg. Dat betekende in dit geval dat er weer iets in mijn lichaam aan het groeien was, en een inwendige echo liet zien dat dat vermoeden klopte.’

‘Er werd een tweede gynaecoloog bij geroepen om overleg te plegen, en die vertelde me dat ik, zolang het HCG steeg, een lichte chemokuur zou krijgen. ‘Chemo?’ vroeg ik, ‘is het dan nu kwaadaardig? Heb ik kanker?’ Ze legden uit dat dat niet het geval was. Nog niet, in ieder geval. De chemo was puur om de mola te doden, omdat mijn lichaam dat blijkbaar zelf niet kon. Ik zou gedurende een week om de dag een prik krijgen, dan een week niet, en dan weer een week om de dag, net zolang het HCG hormoon uit mijn lichaam zou zijn verdwenen.’

‘Over de bijwerkingen zeiden ze dat als ik naar het toilet ging, ik twee keer moest doorspoelen zodat er geen chemicaliën achter zouden blijven, en dat ik misselijk kon worden, maar dat ik waarschijnlijk niet kaal zou worden. Het is heel raar hoe je geest werkt op zulke momenten, want het eerste wat ik zei was: ‘Maar ik moet op vakantie!’ Ik zou een paar weken naar Curaçao gaan, die vakantie had ik al geboekt. Gelukkig was mijn gynaecoloog echt een topper. Hij zei dat hij op Curaçao een connectie had bij een privékliniek waarmee hij contact zou opnemen, zodat ik gewoon kon gaan.’

Het hele verhaal over de mola-zwangerschap van Dunya lees je in VIVA-22-2021. Deze editie ligt vanaf 2 juni in de winkel.
Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Tekst: Vivienne Groenewoud | Foto: Joost Hoving