Een tiendaagse marteling

Maandagmiddag op de stort. Een heleboel klussers, jonge jongens die hun vaders mogen helpen, een verdwaalde huisvrouw en mijn ouders, oom en ik. We gaan het puin van de afgebroken serre met ontzettend veel geweld, kabaal en mannelijkheid in de bakken gooien. Ik draag echte bouwvakkershandschoenen. Ik gooi met tegels. Krijg stof in mijn oog. Ik gooi nog meer met tegels. “Goed om af te reageren als je op iemand boos bent,” roept mijn moeder.
Ik reageer af op de citroensapkuur.

Vandaag ben ik op dag vijf van mijn citroensapkuur. Deze kuur vindt dat je tien dagen niets mag eten. Ik eet dus al vijf dagen niks. De kuur vindt wel dat je iedere dag anderhalve liter citroensapmengsel mag drinken. Dit zou ervoor moeten zorgen dat je geen honger meer hebt. Ik ga de kuur in elkaar slaan zodra ik weer op krachten ben.

Ik heb de kuur al twee keer eerder gedaan en beide keren ging het precies zoals het nu gaat: iedere morgen lig ik in bed en bedenk ik wat ik op mijn brood ga smeren. Het duurt dan een tijdje voordat ik besef dat ik tien hele dagen niks mag eten. Ik blijf dan nog even huilend in de foetushouding liggen. Maar ik verman me, pers zes biologische citroenen en drink het mengsel met dichtgeknepen neus op.

Het is een ontslakkingskuur, dus je reinigt je lichaam. Omdat ik bijna lichte smetvrees heb is het dus helemaal niet zo heel raar dat ik deze kuur doe. Je valt er een paar kilo van af (ja, deze vliegen er ook weer aan, maar je kunt er ook voor kiezen om het na de kuur wat rustiger aan te doen met die gefrituurde chocola en paprikachips met mayonaise) dus dat is altijd fijn voor als je, net als ik, gebruind en helemaal strak in Griekenland op het strand wil liggen.
Het belangrijkste van de kuur is nog dat je er veel energie van krijgt. Het is écht zo (ook al schrijf ik dit stukje met vermoeide, trillende armen). Niemand gelooft me, behalve mijn broer die de kuur ook een paar keer heeft gedaan.

Ik raad de kuur niemand aan, want heel veel mensen beginnen al hysterisch te gillen als ik met een stalen gezicht vertel dat ik al vijf dagen niks heb gegeten. Maar toch… Het is echt fijn hoor, zo’n kuur. Al is het alleen maar omdat ik nu serieus een musical zou kunnen schrijven over paprikachips. Paprikachips is het enige waar ik aan kan denken. En gebraden kip. Gisteren veranderde het hoofd van mijn vriend, net als in een tekenfilm, langzaam in een gebraden kip.

CC foto: Jill Clardy