Elke run is er eentje

geen

Die kou heeft me flink te pakken gehad hoor. Jeetje, wat vond ik het moeilijk om van de bank af te komen en mezelf in mijn hardlooppakje te hijsen. Ik heb het geprobeerd in de sneeuw, maar was na nog geen tien minuten al helemaal kapot. Het leek alsof mijn longen bevroren en ik kon geen stap meer verzetten. Nee, doe mij in dat soort tijden maar gewoon een warm dekentje en heel veel afleveringen Sex and the City.

Niet slecht
Maar nu het ietsiepietsie beter weer is, gaat het al een stuk beter. Het weer beginnen met hardlopen zonder zo’n meet-app heeft zijn vruchten afgeworpen. Inmiddels check ik zo nu en dan weer hoe ik ervoor sta en wat blijkt: ik ben alweer bij 5,5 km aanbeland. Niet slecht toch, voor iemand die de laatste maanden van 2012 helemaal niets kon vanwege blessureleed? Goed, mijn doel van 16,1 km tijdens de Dam tot Damloop in september is nog ver weg, maar hee, ik heb nog even!

Het gaat gewoon niet altijd goed
Wat je je met hardlopen goed moet realiseren, zo leerde ik de afgelopen weken maar weer eens, is dat het gewoon niet altijd even soepel gaat. De ene dag zit alles mee: je hoofd, je benen en je longen. Je ervaart een heuse runners high en het voelt alsof je klaar bent voor de marathon. Je vraagt je af waarom je dit niet gewoon elke dag doet?

Nou, omdat het de volgende dag dus net zo goed weer prut kan zijn. Je bovenbenen voelen loodzwaar aan, je hoofd is nog veel te vol van die drukke werk-/studiedag en het lijkt een eeuwigheid te duren voor je app eindelijk meldt dat je er een kilometer op hebt zitten. En dan moet je nog zo’n eind.

Dat geeft niks
Wat doe je daaraan? Helemaal niets. Accepteren dat het niet jouw hardloopdag was, lekker onder een warme douche springen en vooral onthouden dat je het heus wel kunt. Alleen vandaag even niet en dat geeft niks. Zoals iemand me via Twitter stuurde na een baaltweet over een mislukt hardlooprondje: ‘Even a bad run is better than no run at all.’ AMEN!

Falen is geen optie
De komende tijd richt ik me op mijn tussendoel: de afstand die ik vorig jaar nog zo lekker liep, maar nu een hele kluif blijkt. Ik heb me ingeschreven voor de 10 km van de marathon Rotterdam op 14 april, dus dat houdt me gemotiveerd. Het startbewijs is binnen, dus ik zal er toch echt aan moeten geloven. Falen is simpelweg geen optie, ik ga die wedstrijd uitlopen!

Beeld: privébezit