Emy (29): ‘Ik ben jaloers op iedereen die zwanger is, want mij lukt het niet’

zwanger worden lukt niet

Al meer dan drie jaar probeert Emy (29) een kind te krijgen. Frustrerend, zeker als iedereen om je heen wél zwanger wordt. Inclusief haar zus en haar beste vriendin.

‘Waarom zij wel en ik niet? denk ik vaak. Zeker bij mensen die een ongezonde levensstijl hebben. Een  kennis van mij drinkt en rookt en was in een keer zwanger. Daar kan ik zo kwaad om worden. Op dat soort momenten schrik ik van mijn eigen gevoel. Vooral de zomermaanden zijn erg. Dan zie ik overal zwangere vrouwen en moeders met kinderwagens op straat. Ik ga tellen. Vandaag vijfentwintig kinderen gezien, plus vijftien zwangere vrouwen en drie vrouwen met een kinderwagen. Om vervolgens te denken: zij hebben wel het geluk gevonden en ik niet.’

‘De kans dat ik zwanger raak, is niet uitgesloten, maar wel een stuk kleiner’

‘Mijn vriend en ik hebben elkaar vier jaar geleden ontmoet. Al vrij snel wisten we dat we kinderen wilden. Op mijn twaalfde wist ik: voor mijn dertigste wil ik kinderen. De schok was dan ook groot toen ik drie jaar voordat ik mijn huidige vriend leerde kennen een miskraam kreeg. Mijn toenmalige relatie bleek niet tegen het verdriet bestand. Met Leon voelde het vanaf het begin goed. We besloten al snel de anticonceptie te laten voor wat het was.’

‘Toen ik na een paar maanden nog niet zwanger was, zijn we naar de huisarts gegaan. Na allerlei onderzoeken bleek mijn vriend verminderd vruchtbaar en bleek ik PCOS te hebben. Dat is een aandoening waarbij er elke maand meerdere eitjes vrij komen in de eierstokken, maar dat zijn over het algemeen lege blaasjes en cystes. De kans dat ik zwanger raak, is niet uitgesloten, maar wel een stuk kleiner.’

Wanneer ben ik aan de beurt?

‘‘Ik moet je iets vertellen,’ zei mijn zus. Leon en ik zaten midden in het medische traject van ICSI- behandelingen en ik wist meteen wat ze wilde zeggen. ‘Oh, je bent zeker weer zwanger?’ zei ik zo luchtig mogelijk. Mijn zus had al zes kinderen. ‘Ja,’ zei ze zacht. Ik zuchtte en niet veel later hing ik op zonder haar oprecht te feliciteren. De hele middag heb ik huilend op de bank gezeten. Het voelt dan zo oneerlijk. Waarom kan mijn zus met gemak zwanger worden en ik niet? Wat heb ik misdaan?

‘Ik heb haar niet eens een felicitatiekaartje gestuurd toen haar baby werd geboren’

Toen een van mijn beste vriendinnen me vertelde dat ze zwanger was, riep ik stoer: ‘Ik word de liefste tante van de wereld.’ Maar ik heb haar niet eens een felicitatiekaartje gestuurd toen haar baby werd geboren. Sterker nog, ik heb haar twee maanden voor de geboorte voor het laatst gesproken. Er ligt een groot cadeau voor haar klaar, maar ik trek het niet om de telefoon te pakken en een afspraak te maken. Ik wil helemaal niet op kraamvisite en haar kind zien. Horen hoe leuk ze het wel niet heeft. Aan de ene kant is dat pure jaloezie, en daar schaam ik me voor. Aan de andere kant is het zelfbescherming. Ik weet: als ik bij haar op visite ben geweest, voel ik me de dagen daarna onwijs klote.

Dus heb ik haar alleen gefeliciteerd via Facebook. Mijn eigen onvrede neemt op dat soort momenten de overhand. Dat vind ik erg, want straks raak ik door mijn gevoelens mijn vriendinnen kwijt. Ik vind het moeilijk om dit bespreekbaar te maken. Wil mensen niet opzadelen met mijn problemen, zeker niet als ze net een kind hebben gekregen en gelukkig zijn. Van mijn zus weet ik dat ze me begrijpt. Wij hebben zo’n sterke band, daar komt niets of niemand tussen. Ik ben zelfs bij een van haar bevallingen geweest. Maar hoe trots en blij ik op zo’n moment ook voor haar ben, ik kan mijn gevoelens niet altijd onderdrukken. Wanneer is het mijn beurt om een kind te krijgen?’

Dit artikel komt uit VIVA’s Zeven zonden reallife special 2019. Om het hele verhaal te lezen kan je de special online bestellen. 

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«