Fobisch

Het menselijk brein is een vreemd ding. Talloze neuronen vol haken en ogen zorgen ervoor dat het commandocentrum des levens functioneert als één geheel.

De geboorte van een fobie
Hersenen zijn niets meer dan een complexe klomp weefsel van zo’n dertienhonderd gram, maar is wel de plek vanwaar je leven wordt bestuurd. De plek waar neuronen, die al hun hele leven lang naar eer en geweten hebben gehandeld, door een gebeurtenis, mankement of spontane dwarsliggerij ineens van hun vertrouwde pad af kunnen wijken en een donker steegje in kunnen slaan, hetgeen kan leiden tot gaten in je bestaan of de geboorte van bizarre fobieën.

Anatidaephobia
Een goed voorbeeld van zo’n fobie is anatidaephobia, oftewel de angst voor starende eenden. Wellicht heb je in je jeugd te veel eend verorberd waardoor het schuldgevoel jegens de smekende oogjes je hebben opgezadeld met een levensgroot schuldgevoel, of ben je een keer te grazen genomen door een opdringerige eend die zich blindstaarde op de wilde overtuiging dat je een levensgroot brood bent. Hoe het ook zij, een rondje door het park zit er niet meer in, want in de Nederlandse wateren zitten nou eenmaal veel eenden, en die hebben allemaal slechts één doel in het leven: jou neersabelen met hun starende blik. En als je dan ook nog te maken krijgt met muskuseenden die gezien hun grootte waarschijnlijk teveel steroïden hebben gesnoept, dan is een confrontatie voor een anatidaephonia-patient een ware uitputtingsslag. En ganzen en zwanen, zijn dat in wezen ook niet een soort enorme eenden? Ga er maar aan staan!

Eenden en baarden
Ik kan me levendig voorstellen dat een ontmoeting met deze besnavelde monsters een anatidaephobia-fobist in rabiaat gekrijs doet uitbarsten zodra ze hun wrattige ogen op de fobist richten en een welgemeend ”kwak” hun richting opsputteren. En ben je dan ook nog de trotse bezitter van pogonofobie, oftewel angst voor baarden, dan mag je rustig stellen dat de decembermaand niet jouw favoriete maand is gezien het overschot aan baarden en eenden die deze maand teistert.

Slappe hap
En wat te denken van ithyphallofobie. Een robbertje sex met een leuke man zit er niet in, want zodra zijn broek naar beneden gaat, word je bevangen door doodsangst, aangezien het aanschouwen van zijn opgeheven leuning je grootste nachtmerrie is. Lijkt me vervelend in het geval van een kinderwens, en waarschijnlijk zal je schrikreactie het ego van de man in kwestie net zo hard doen verschrompelen als zijn lid.

Je reflex is je grootste vijand
Maar wat doe je, als je als ithyphallofobie-patient toevallig zelf van het mannelijk geslacht bent? In wat voor hel leef je, als je ‘s morgens bij het ontwaken wordt geconfronteerd met je eigen odol, die lustig in de maat van je hartslag tegen je buik aankleppert?  Ik kan me levendig voorstellen dat je er een dagtaak aan hebt om iedere situatie te ontlopen die de zwellichamen doen ontbranden.

Oxazepam
En jaagt de gedachte aan wat voor fobie dan ook jou sowieso al angst aan? Gefeliciteerd, je hebt phobofobie, oftewel angst voor fobieën. Je bent zo bang om bang voor iets te worden, dat het een angst op zich wordt. Lijkt me bijzonder ingewikkeld. Hopelijk valt in dat geval medicatie niet onder de angsttriggers, want als phobofobie-patient zou een oxazepammetje er best ingaan, vermoed ik zo.

CC foto: Gagilas