Gaya: ‘Ik was verslaafd. Aan de vriend van mijn moeder’

in vertrouwen verslaafd liefde

Moeders en dochters delen vaak veel met elkaar. Maar een man? Dát is natuurlijk niet de bedoeling, weet ook Gaya (26). En toch had ze een affaire met de vriend van haar moeder.

‘Mijn ouders hadden zo’n huwelijk waardoor zelfs de meest verstokte cynicus in de liefde zou gaan geloven. Natuurlijk was er weleens wat. Een woordenwisseling, een ruzietje. En zoals elk koppel gingen ze door goede en slechte tijden. Maar altijd heel erg ‘samen’. Er was niets wat aan hun liefde en het respect voor elkaar leek te kunnen tornen. Als prille puber werd ik er weleens onpasselijk van. Bijvoorbeeld als ik per ongeluk de keuken of de woonkamer binnenliep en mijn ouders daar, na twintig jaar huwelijk, stonden te tongzoenen alsof ze zestien waren en een geheime date hadden in het fietsenhok van school. De liefde voor elkaar bleef altijd een constante factor. Totdat het hart van mijn vader er – totaal onverwachts – mee stopte tijdens een vakantie in Frankrijk.’

Opnieuw verliefd

‘Mijn moeder was kapot. Letterlijk gebroken. Het duurde wel een jaar voordat ze weer een beetje normaal aanspreekbaar was. Dus toen ze, ruim drie jaar na mijn vaders dood, aangaf dat ze een eet-afspraak had met een mannelijke collega, was ik echt blij voor haar. Ik hield van mijn vader, maar ik wilde ook dat mijn moeder weer zou gaan leven. Echt leven,in plaats van als een robot door de dag te bewegen. Met die collega werd het niets, maar een halfjaar later bespeurde ik een verandering in mijn moeder.Ik kon me niet meer herinneren hoe lang het geleden was dat ik haar had zien stralen. Ze zong zelfs weer, net zoals vroeger toen mijn vader nog leefde. Ik werd er bijna net zo blij van als zij, en ik wilde natuurlijk dolgraag weten wat het was dat haar zo gelukkig maakte. Of liever gezegd: wie. Het bleek Anton te zijn, een man die ze had ontmoet op de tennisclub. Een vriendin had haar daarnaartoe gesleurd om haar het huis uit te krijgen, en sindsdien had het tennisvirus haar te pakken. Althans, dat dacht ik, maar waarschijnlijk had het meer met Anton te maken.

Ik maakte al snel kennis met hem en hoewel ik een steekje in mijn buik voelde toen ik mijn moeder hem zag zoenen, kon ik niet anders dan toegeven dat Anton me inderdaad een geweldige vent leek.

Na anderhalf jaar daten, waarbij Anton uiteraard al aanwezig was bij feest- en verjaardagen, vertelde ze me dat ze wilden samenwonen. Inmiddels was ik wel aan het idee gewend. Ik kocht zelfs samen met mijn moeder een nieuw bed voor haar en Anton, omdat ze het een naar idee vond als er een andere man in het bed van mijn vader zou slapen. Natuurlijk was dat weleens gebeurd, maar nu Anton echt bij haar zou intrekken, vond ze het een mooi symbolisch gebaar.’

Opgebiecht

‘Ik heb een sleutel van mijn ouderlijk huis, en op een avond kwam ik onverwachts langs omdat ik een tas wilde ophalen die mijn moeder van me had geleend en die ik nodig had voor een feestje. Mijn moeder was niet thuis. Ze was met een nieuwe vriendin naar een of andere filmhuisfilm waarin een mestkar urenlang door afgelegen dorpjes hobbelde om vervolgens een blatende geit tegen te komen, zei Anton. Ik schoot in de lach. Ik herkende de voorliefde van mijn moeder voor zulke vage films maar al te goed, en ik was blij dat ze een ander slachtoffer had gevonden om naar dat soort ellende mee te tronen. Anton ook, zei hij. Ik voelde me ineens heel erg met hem verbonden, maar het was ook raar. Vroeger maakte ik altijd zulke grappen met mijn vader. Hij had ook niets met de ‘culturele oprispingen’ van mijn moeder, zoals hij het altijd goedmoedig plagend noemde. In de stilte die volgde vroeg Anton of ik een glas wijn wilde, en omdat ik een stressvolle dag op mijn werk achter de rug had zei ik: ‘Waarom niet?’ We gingen bij de haard zitten en babbelden wat over mijn werk en het zijne. Al snel was de hele fles leeg en praatten we over de boeken die we lazen en vakantiebestemmingen die op ons lijstje stonden.

Wat was dit eigenlijk een leuke man, dacht ik. Hij had humor. Was belezen. En hij had ook nog eens een verdomd goed lijf.

Terwijl Anton een nieuwe fles uit de kelder ging pakken – ‘Die huifkarfilms duren meestal minstens drie uur’ – dommelde ik een beetje weg. De alcohol en het knapperende haardvuur maakten me rozig. Maar plotseling schrok ik wakker omdat ik Anton hoorde praten. En hij zei iets waar ik van schrok. Hij begon over een vrouw praten, hij vertelde me hoe mooi ze was en hoe hij haar van een afstand al heel lang had bewonderd, maar dat hij te bang was om haar te benaderen. Hij zei dat hij haar beter wilde leren kennen en dat er iets aan haar was wat hij gewoonweg niet kon weerstaan. Ik was in shock. Deze man, die in ons kwetsbare wereldje was gekomen na het overlijden van mijn vader, de man die we inmiddels vertrouwden en die de lach op mijn moeders gezicht had teruggebracht, had het niet over mijn moeder, maar was blijkbaar hevig verliefd op een ander. Ik kon het niet geloven. En wat ik nog minder kon geloven, was dat ik die vrouw was. Ik stond op als door een wesp gestoken. Dit was de vriend van mijn moeder. Haar man! En toch… de sfeer tussen ons was zo electrisch geladen dat hij bijna tastbaar was. Ik grabbelde mijn spullen bij elkaar en fietste naar huis, waar ik vervolgens de telefoontjes van Anton aan de lopende band wegdrukte. Wat moest ik hier in vredesnaam mee?

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Beeld: iStock