Geboren zonder vagina

Je zou die maandelijkse zeurdende buik- en rugpijnen en de andere ongein die bij ongesteldheid hoort toch kunnen missen als kiespijn? Nou, er zijn vrouwen die er een moord voor zouden doen: vrouwen met MRK die geen vagina hebben.

MRK is het Mayer-Rokitansky-Küster-syndroom, het houdt in dat vrouwen geen baarmoeder en geen vagina hebben. Een clitoris en schaamlippen zijn wel aanwezig, op de plek van de vagina zit een klein kuiltje. In Nederland worden jaarlijks gemiddels vier vrouwen met MRK geboren.

Marielle (31) is zo’n vrouw geboren zonder vagina. In Viva 32 staat een interview dat journaliste Marieke Venbrux met haar afnam. Ze vertelt daarin hoe ze toch seks kan hebben, over haar vriendjes en haar kinderwens.

Marielle roept vrouwen (met MRK) op om erover te praten. Wil jij contact of ervaringen uitwisselen met Marielle? Mail naar reactieopmrk@hotmail.com En..speciaal voor viva.nl schreef ze zelf een blog waarin ze haar verhaal vertelt:

Marielle: ‘Ik ben geboren zonder vagina en zonder baarmoeder. Ik heb het syndroom van Mayer-Rokitnasky-Küster; MRK. Op mijn vijftiende was ik nog steeds niet ongesteld, toen werd bij mij de diagnose gesteld.

In het begin heb ik het gewoon weggestopt. Want het hield nogal wat in. Ik word niet ongesteld, kan geen kinderen krijgen en kon aanvankelijk ook geen seks hebben, want ik had alleen een kuiltje van 2 centimeter diep. Inmiddels heb ik wel seks, want ik heb zelf een vagina gemaakt (lees hier meer over in Viva 32).

Maar ongesteld word ik nog steeds niet en ik kan ook geen kinderen krijgen. Dat vind ik heel moeilijk. Ik ben 31, wil heel graag kinderen en word er steeds mee geconfronteerd. Als een zus, vriendin of kennis zwanger is, wil ik er alles over weten, maar soms neem ik bewust even afstand van diegene.

Vooral op kinderverjaardagen heb ik het wel moeilijk en ook op tv word ik steeds met MRK geconfronteerd: door programma’s over zwanger zijn, of simpeler: door al die maandverbandreclames. In het begin kon ik die niet zien. Ik werd er verdrietig en boos van. Tegenwoordig zap ik ze nog steeds weg, maar nu omdat ze gewoon irritant zijn.

Het dubbele is: ik ben wel vruchtbaar, want ik heb eierstokken. Mijn man en ik zoeken daarom al zeven jaar naar een draagmoeder. Maar vind maar eens iemand die negen maanden jouw kindje wil dragen en het daarna moet afgeven. Aan een zwangerschap zijn risico’s verbonden en het heeft invloed op iemands gezin en leven.

Toch blijf ik hoop houden. Al is het moeilijk om met die onzekerheid te leven. Elke dag weer de vraag: zou er iemand zijn die het voor ons wil doen? En wat als er niemand is? Ik weet dat ik me er over een paar jaar misschien bij neer moet leggen dat het er voor ons niet in zin. Want als ik dat niet doe, ga ik stuk aan die onzekerheid. Tot die tijd hoop ik dat er ergens op deze wereld iemand rondloop die zegt: ik wil dit doen voor jullie.’

CC foto: freeparking