Geen reet aan

Ik ben een ongeleid projectiel. Iemand die altijd met alle winden meewaait. Iemand die op een dag wakker wordt, besluit dat ze wil acteren, er zo’n drie maanden voor gaat, ergens anders tegenaan loopt wat eigenlijk veel leuker is en dan zonder achterom te kijken oversteekt. Zo leefde ik. En ik had er tot voor kort ook geen redenen voor om daar verandering in te brengen. Er lag aan het einde van mijn spelbord toch geen vastgeketend doel op me te wachten. Ik ergerde me niet. En hoe ik daar dan zou moeten komen, interesseerde me al helemaal niet. Met een vastgesteld doel zou het leven zijn charme verliezen. Zijn knipoog. Geen reet meer aan zijn.

Verandering van spijs
Nu merk ik dat er dingen veranderd zijn in mijn leven. In mij. Ik voel dat ik in de steigers ben gaan staan en aan het bouwen ben geslagen. Met onderdelen die ik eigenlijk allang al in huis had. Maar die ergens onder mijn bed lagen te verstoffen, omdat ik niet zo goed wist wat ik ermee aan moest of er misschien wel helemaal niets mee durfde te doen. Mijn leven borrelt aan alle kanten. Als een soeppie dat op het vuur staat te pruttelen. Wachtend tot de smaak perfect is en hij opgegeten kan worden. Ik heb eindelijk een koers bepaald. Een kant gekozen. En ik had verwacht dat ik dat stierlijk vervelend zou vinden, maar eigenlijk bevalt het me wel. Het geeft me zo Godvergeten veel rust in dat veel te dynamische pannetje van mij!

Hogere Haarkunde
Ik weet eindelijk waar ik naartoe wil. Wat ik wil worden. En nu de realistische variant. Geen kapster met een universitair kappersdiploma. Normale kinderen roepen dat ze brandweerman, dierenarts of prinses willen worden. Maar nee, Sosha wilde kapster worden en daarvoor aan de universiteit studeren. Hogere Haarkunde. En ik was oprecht van plan mijn eerste spruit er op mijn negentiende uit te poepen. Ik kan je vertellen dat ik blij ben dat ik niet naar mijn zes-jarige zelf heb geluisterd. Ik ben eindelijk tevreden aan het worden. Met mijn leven en vooral met mezelf. Ik kan de pretenties naast me neerleggen en oprecht tegen mezelf zeggen dat het oké is zo. En voor iemand bij wie het glas altijd halfleeg is in plaats van halfvol, is dat best een aardige prestatie!

Ik denk dat ik volwassen word. Sosha de laatbloeier is eindelijk de eindstreep van de levensfase gepasseerd. Klaar voor een nieuwe ronde. Vergeet het lage pitje en gooi die pannen maar op ’t vuur, want ik sterf van de honger!