Gelukkig nieuwjAARGH

Veel mensen wensen elkaar een spetterend nieuwjaar toe. En spetteren deed het. In één grote golf stroomde alles de verkeerde kant op mijn keel door, in de wasbak van een vreemde keuken.

Met z’n allen
Ik fantaseer weleens over een groot Oud en Nieuw-feest met alleen maar knappe mensen in glanzende kleding. Het stralende middelpunt van deze glamoureuze groep mensen was ík natuurlijk. Ieder jaar krijg ik rond Oud en Nieuw van een paar vrienden de vraag of ik met hen de jaarwisseling wil vieren. Bang dat mijn fantasie niet overeen kwam met de werkelijkheid (mijn vrienden en ik zijn niet zo glamoureus) sloeg ik dat aanbod altijd af. Twee jaar geleden besloot ik toch maar eens ‘ja’ te zeggen tegen zo’n uitnodiging, want het is natuurlijk ook wel heel gezellig om het nieuwe jaar met zijn allen in te luiden. Het leek me een goede variatie op mijn gebruikelijke manier van Oud en Nieuw vieren, die vooral bestaat uit familie, oliebollen en tv.

Vrienden-van-vrienden
Het gedonder begon bij de locatie: een woonboot in hartje Groningen. Hartstikke leuk, maar het smalle, steile trapje kon ik in nuchtere toestand al amper bedwingen. De tv stond aan. Twee mensen hadden ruzie over wat we moesten kijken, dus wisselde het beeld steeds tussen Ik Hou Van Holland en de TV-Kantine. Er waren een paar goede vrienden en een heleboel vrienden-van-vrienden, die ik maar vaag of helemaal niet kende. En iedereen, en dan bedoel ik ook echt iedereen, had iets alcoholisch meegenomen.

Bittere smaak
Het begin van de avond bestond uit een slokje van dit, een slokje van dat, waardoor ik al snel het idee kreeg dat de kamer zachtjes golfde. Het leek me een goed plan om het de rest van de avond bij één drankje te houden, en wel mijn favoriet van dat moment: Baileys. Dat kwam goed uit, want de gastvrouw had nog een fles van staan waar maar één glas uit was. Bij de eerste slok viel me de bijzondere smaak al op, maar ik weet het aan de zoete oliebol die ik net had weggewerkt. Daarna smaakt alles natuurlijk een beetje bitter.

Met brokken
Lang verhaal kort: het lag niet aan de oliebol. Halverwege mijn tweede glas vroeg ik de gastvrouw een beetje wankel of zij ook even wilde proeven, om zeker te weten dat die rare smaak alleen in mijn hoofd zat. Ze nam een slokje, smakte even en trok een vies gezicht. ‘Gadver, wacht even.’ Ze pakte de fles uit de drankkast. Ik zag haar gezicht wit wegtrekken en daarna felrode blossen op haar wangen komen. Ze gebaarde naar mijn glas. ‘Eh… Ik denk dat je dat weg wilt gooien.’
De fles was over datum. En niet een beetje, maar twee jaar. Een drankje met room, dat twee volle jaren over datum was. Ik weet nog dat ik een keer een pak melk te lang in de koelkast heb laten staan en dát was al bijna niet meer vloeibaar.

‘Iedereen eruit!’
Overbodig om te zeggen dat de rest van de avond in een waas aan me voorbij is getrokken. Dat ik alleen nog maar water dronk, kon niet voorkomen dat mijn maag ergens na twaalf uur besloot alle drankjes eruit te zetten. Geen wonder, want alle beetjes bessenjenever, bubbelwijn, donker bier, bananenlikeur en vooral de Baileys gingen daarbinnen ernstig met elkaar op de vuist.

Weggedragen
Vanaf dat punt weet ik alleen nog dat iemand me vertelde dat ik kauwgum moest kauwen, omdat dat je suikerspiegel oppept. Vervolgens bood hij me een kauwgumpje aan uit een verpakking waar heel groot ‘SUIKERVRIJ’ op stond. De terugweg over het trapje kan ik me niet meer herinneren, maar verschillende vriendinnen verzekerden me dat het er hilarisch uit had gezien. Ik was blij dat ik Lau had om me te ondersteunen op de terugweg (lees: om me te dragen).

Dan maar saai
Dit jaar heb ik weer heerlijk saai met mijn familie een oliebolleneetmarathon gehouden, onder het genot van een glaasje champagne dat niet over datum was. O, en in de categorie ‘overbodige mededelingen’: Baileys drink ik niet meer. Misschien had ik beter moeten luisteren naar de slogan van het drankje: let your senses guide you.