GHB: Mijn onvergetelijke trip

Als discobarbie stapte ik naar binnen bij zo’n hier-moet-je-zijn-geweest-club in Rotterdam. Ik strompelde naar buiten als look-a-like van überjunk Christiane F. op Bahnhof Zoo. Dus dit was GHB?

Zuurstoklikeur
Ik ben niet erg kieskeurige als het om drank gaat, mijn vriendin is dat wel. Terwijl zij zich dansend in het zweet werkte met de 010-variant van John Travolta, schonk ik m’n glas nog maar eens vol. En nog een keer. Zo’n paringsritueel kost tijd en met een vol glas ben ik een geduldig mens. De fles drank was achtergelaten door John en smaakte alsof hij dertig zuurstokken in de blender had geknald. Maar zoals ik al zei, erg kieskeurig ben ik niet.

Zout
Noem het naïef, maar werkelijk geen moment heb ik gedacht aan de woorden en dat priemende vingertje van mijn moeder. ‘Neem geen drankjes aan van vreemde mannen. Hou je glas in de gaten!’ In de tijd dat ze een aspirine in je glas gooiden, legde ik nog net geen kettingslot om mijn Coebergh met ijs. Dat ze tegenwoordig GHB gebruiken om je te vloeren, is me bekend. Dit weekend las ik dat het aantal ziekenhuisopnames door GHB stijgt. Dat zou mij nooit gebeuren, GHB smaakt naar zout. Zo blond ben ik ook weer niet.
Inmiddels weet ik beter.

Hemel of hel
Die avond in Rotterdam zag ik de lichten van de discotheek veranderen in een uitgelopen aquarel, ik hoorde het geluid om me heen vervagen. Daar lag ik, languit op zo’n gelikte loungebank. Mezelf afvragend of ik nu in de hemel was beland of in de hel. Ik was zo ver heen, ze hadden pijnloos een nier bij me kunnen verwijderen. 

Love Potion
Voor de duidelijkheid. Ik ben geen comazuiper en lig nooit voor de lol laveloos in de hoek. Sommige grenzen wil ik helemaal niet opzoeken. Mijn vriendin weet dat. Toen ze boven me hing om te inspecteren of ik bezig was met de late-night-version van Bikram Yoga, kon ik alleen maar uitbrengen: ‘We moeten weg, dit is niet goed.’ Haar kieskeurigheid was onze redding, ze had van de voor haar bedoelde Love Potion alleen genipt.

Drie dagen duurde mijn Saturday Night Fever. Drie etmalen heb ik nodig gehad om de ellende uit te kotsen. Ziek van die zoete troep en de zieke geest die het had gebrouwen. Ziek van het idee wat er allemaal had kunnen gebeuren. Maar vooral ziek van mezelf en mijn eigen naïviteit. 

foto: bala.