Hamsterweken in de apotheek

Sinds kort werk ik in een apotheek. In een apotheek ren je de hele dag, want de werkdruk is hoog. Gelukkig houd ik van rennen. Na jaren achter een bureau te hebben gezeten ben ik er achter dat ik het heerlijk vind om de hele dag in beweging te zijn. De constante druk op de ketel houd mij wakker en alert.

Kretologie
Onder het rennen bestoken mijn eveneens rennende collega’s mij met angstaanjagende kreten. En omdat ik nooit heb geleerd voor apothekersassistente, glijden mijn hersenhelften nogal eens uit over de terminologie die ik verbaal krijg aangereikt. “Jennifer! Heb jij Amoxilinemethanolurisaansorbitaanhydronatolzuurnitraat binnengekregen?”, en terwijl ik nog sta te hikken bij “amox” zijn zij alweer doorgerend naar het volgende recept, terwijl over een haastige schouder nog wordt geroepen “graag de 20 milligram!”

Hamsterweken
De afgelopen decembermaand was het een gekkenhuis. Een fusie van twee apotheken en de zogeheten “hamsterweken” waarbij apotheekbezoekend Nederland op de valreep het aanbreken van het verhoogde eigen risico van 2013 wil uitstellen door een wintervoorraad aan te leggen, zorgde ervoor dat het werken voor iedereen een wekenlange race tegen de klok was, met als hoogtepunt de allerlaatste dag van het jaar.

Drooggekookt
Mensen zijn ongevoelig voor zaken als drukte en afhankelijkheid van de leveranciers want dat is hun probleem niet, en daar hebben zij gelijk in. Maar achter de schermen bleven de drooggekookte hoofden en het overwerk onzichtbaar, net als het feit dat het voltallig personeel alles op alles zette om iedereen tevreden te stellen en te voorzien van “gratis” medicatie, maar hierbij tegen grenzen aanliep  die al zover waren opgerekt dat er geen speling meer mogelijk was.

Bejaard gesis
Tijdens mijn werkzaamheden ving mijn oor bejaard gesis op en voelde ik een hoofd in mijn rug knikken.”Kijk zij daar. Waarom is voorraden aanvullen belangrijker dan klanten helpen?” Haar gesprekspartner vulde aan. “En straks zeggen dat het nog niet klaar is en dat we om vier uur terug moeten komen, en dan komen we weer voor niets. Maar zij heeft haar hoestdrankjes tenminste op de plank”. Even balanceerde ik tussen een vriendelijke uitleg over het verschil tussen een medewerker en een assistente of een wurgsessie met incontinentieverband, maar besloot mijn mond te houden.

Vermenigvuldiging
Ondertussen vermenigvuldigde de wachtende menigte zich en nam het gemopper toe. Regelmatig moest men “nee” verkopen of verzoeken om later terug te komen, zodat het onbegrip al snel van de muren droop. En terwijl de laatste uren van het oude jaar wegtikten en de knallen buiten in frequentie en hevigheid toenamen, bleef het publiek tot sluitingstijd gestaag toestromen.

Aftrap van 2013 
Inmiddels is de mensheid uitgehamsterd en koersen wij hopelijk naar wat rustiger vaarwater, onderstreept door de hoop op wat begrip voor het feit dat ‘per direct’ niet altijd kan, want assistentes die de constante werkdruk en de ontevreden klanten alleen maar aankunnen met behulp van hun eigen opiaten..daar heeft niemand wat aan.

CC foto: Emagineart