Hannah heeft binge eating disorder: ‘Ik eet mezelf elke avond propvol, alles móét op’

Hannah (30) heeft binge eating disorder, een eetbuienstoornis. Ze eet dagelijks buitenproportionele hoeveelheden en verliest daarbij alle controle.

‘Mijn ontbijt bestaat uit zwarte koffie. En tot lunchtijd drink ik een paar grote koppen groene thee. Biologische, want dat is wel zo gezond en het stimuleert je stofwisseling. Tegen half een gaan de meeste collega’s naar beneden om te eten. Sommigen halen iets in de supermarkt of lopen een rondje op het industrieterrein. Ik ga graag mee, maar als lunch neem ik niet meer dan een verse smoothie met groenten en wat chiazaad of andere superfoods. Geen brood of verse pasteitjes van de bakker voor mij dus.’

‘Ik rij nooit naar een supermarkt in de buurt, ik wil absoluut geen bekenden tegenkomen’

‘Ook verjaardagtraktaties zoals taart of koekjes sla ik standaard af. Mijn collega’s zijn in de veronderstelling dat ik een ultra gezond dieet volg waarbij ik overdag alleen groentesapjes drink en ’s avonds een lichte maaltijd neem, die bestaat uit gezonde vetten en nog meer groente. Een combinatie tussen het paleodieet en intermitted fasting. Dat ik te zwaar ben, wijt ik openlijk aan een trage schildklier, dus niemand stelt daar vragen over. Wat ze echter niet weten, is dat ik om vijf uur vanaf het werk linea recta naar een supermarkt rij. Niet eentje in de buurt van mijn werk of mijn huis, want ik wil absoluut geen bekenden tegenkomen.’

‘Met het grootste ongeduld parkeer ik mijn auto en haast mij naar de ingang. Als ik een winkelkarretje heb gepakt en al die schappen vol heerlijkheden zie, voelt het alsof ik een paradijs betreed. Mijn maag knort opstandig, het water loopt me in de mond en ik kan aan niets anders meer denken. Eten, eten, eten!’

‘Thuis aangekomen doe ik de gordijnen dicht en de deur op slot, alsof de boodschappen de inhoud van een schatkist zijn’

‘Ik begin altijd bij de broodwaren, want die verse geuren lokken het meest. Ik laad in wat ik maar wil hebben. Gevulde koeken, brownies of donuts. Daarna het schap met snoep en chocola, gevolgd door iets hartigs zoals chips of nootjes. Tot slot neem ik nog een toetje mee, zoals pudding of roomijs. Als alles is afgerekend en veilig achter in de auto ligt, moet ik mezelf bedwingen om niet keihard naar huis te racen. Daar aangekomen doe ik de gordijnen dicht, de voordeur op slot en stal ik alle boodschappen op tafel uit. Alsof het de inhoud van een schatkist is.’

‘Dát moment, waarop je rammelt van de honger en die oase van lekkernijen helemaal voor jou alleen klaarligt, is het meest gelukzalige gevoel dat ik me kan indenken. En dan begin ik te eten. Te schrokken. Te schranzen. Te vreten. Voor heel even bestaat er niets anders dan die enorme hoeveelheid traktaties. Een roes van ultieme beloning, al proef ik vaak niet eens wat ik in mijn mond stop en neem ik amper de tijd om te kauwen. Ik slik het allemaal weg alsof mijn leven ervan afhangt. En op een bepaalde manier is dat ook zo. Want zonder dat ritueel kan ik niet leven. Hoe ziek het me soms ook maakt.’

Bizarre hoeveelheden

‘Ik heb binge eating disorder. Een eetbuienstoornis. Die diagnose kreeg ik zes jaar geleden, en hoewel het een paar jaar beter ging, leef ik er nu weer dagelijks mee. Als ik ga eten, raak ik de controle kwijt en eet ik bizarre hoeveelheden binnen korte tijd. Soms is het in een uurtje allemaal op. En het is alles of niks. Daarom eet ik overdag geen hap en plan ik mijn eetbuien zorgvuldig. Ik bewaar het speciaal voor ’s avonds, als ik veilig alleen ben en aan niemand verantwoording hoef af te leggen. Dan is de beloning het grootst en gaan alle remmen los.’

‘Soms moet ik bijna overgeven, maar als het dan weer gezakt is ga ik gewoon verder met eten’

‘Ik wissel gezond en ongezond met elkaar af. Zo haal ik de ene dag gezonde producten in huis en dwing ik mezelf te koken, en eet ik als toetje een bak ijs of een paar repen chocola. De andere dag mag ik helemaal losgaan. Dan eet ik koek, snoep, zakken chips, taart, ijs, de hele mikmak. Zelfs als ik vol raak, kan ik niet stoppen. Het komt weleens voor dat ik zo misselijk word dat ik bijna moet overgeven, maar als het dan even later is gezakt, ga ik gewoon weer verder.’

‘Iets wegleggen en bewaren voor later is geen optie. Het moét op, de hele inhoud van een pak. Daar kies ik mijn producten op uit. Zo probeer ik geen potten broodbeleg meer in huis te halen, want ook die kan ik niet halfleeg wegzetten. Het is weleens gebeurd dat ik na een eetbui met een overvol gevoel in bed lag en toch dwangmatig bleef denken aan de halve pot chocopasta in mijn keukenkastje. Ik ben uit bed gegaan om die alsnog helemaal uit te lepelen. Pas toen de pot leeg was, kon ik slapen.’

Dit artikel komt uit de VIVA- Real Life Special: De Zeven Hoofdzonden. Deze Special ligt nu in de winkels of kan je hier online bestellen. 

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «