Hartelijk bedankt voor de aanranding

“Wat zie je er mooi uit” hoor ik een diepe stem zeggen. Ik draai mijn hoofd en kijk de onbekende man achter me schuin aan. Ik glimlach en kijk weer voor mij. Ik staar door het langwerpige ovalen raam in de treindeur. Aan de andere kant van het glas maakt de groene waas van bosjes en grassprieten plaats voor het betegelde perron van station Hoofddorp. Als de trein harder begint te remmen pak ik de stang naast de deur vast.

De voorbij rollende grijze tegels komen bijna tot stilstand. Ik leg mijn hand vast naast de ronde gele knop op de muur. “Je bent echt heel mooi, weetje.” De man komt vlak naast mij staan. Ik kijk recht in zijn veelbetekenend glimlachende gezicht. Hij mist een hoektand. Ik weet nooit zo goed wat ik met mezelf aanmoet in situaties als deze. Bedanken voor het complimentje maar. “Dank-” Dan voel ik vijf vreemde vingers over mijn blote knie omhoog reizen. Mijn blik schiet omlaag en ik zie hoe een harige hand met de zoom van mijn jurkje speelt. “…-jewel” piep ik met ingehouden adem. Ik boor mijn vinger in de gele knop naast de deur. En nog een keer, en nog een keer, net zo lang tot ik het sissende geluid hoor van de zware treindeuren die uit elkaar schuiven.

Dankjewel, fijne dag nog en de groeten aan je vrouw
Ik veeg zijn hand van mijn been en spring het perron op. Zonder achterom te kijken snelwandel ik met opgetrokken schouders richting de trap. Heb ik nu net iemand bedankt voor het ongewenst betasten van mijn been? Wie doet dat nu? Er graait een vieze vent onder je rok, en wat zeg je dan? Dankjewel natuurlijk. Had hem anders ook nog even een fijne dag gewenst, en de groetjes aan zijn vrouw gedaan.

Dat zal hem leren!
Mokkend en morrend laat ik het station achter me. Pas twee straten verder ben ik uitgeprutteld en kan ik weer een beetje helder nadenken. Na een minuutje ben ik weer ontdooit en dan, ja dàn ga ik lòs. In mijn hoofd dan. Opeens heb ik een hele bak spitsvondige uitgekookte opmerkingen klaar om over de vlegel in kwestie heen te kieperen. Er komen ook allemaal schurkachtige gebaren in mij op, die ik even onopvallend oefen in de weerspiegeling van een abri. Oeh, dat had ik moeten doen, dat zal hem leren, denk ik dan.

Heb ik natuurlijk helemaal niks aan, maar het voelt goed om toch even mijn verontwaardiging te uiten. Zij het tegen het schaap van Tele2.

Pak aan!
Het is een beetje aan de late kant, maar na een middagje brainstormen hier alsnog mijn reactie:
Ik pak een bus deo uit mijn tas en spuit recht in zijn gezicht. “Ga je lekker, viezerik!” Ik grijp zijn harige vingers en drijf mijn nagels in zijn knokkel. “Als jij gehecht bent aan je vingertjes, dan zou ik ze maar bij me houden als ik jou was.” Ik werp zijn hand weg, recht mijn rug en veeg een denkbeeldig stofje van mijn schouder. “Alsjeblieft.”

En nu maar hopen dat ‘ie het leest.

Foto: gettyimages.com