Heb ik dikke billen in die broek?

billen

Het is de vraag die iedere man vreest: ‘Heb ik dikke billen in deze broek?’ Hoe red je je daar in godsnaam uit zonder een retourtje banksnurken?

Ik vind het altijd erg leuk om stukjes te lezen over het feit dat mannen en vrouwen niet goed kunnen communiceren. Maar heel erg geloof ik daar niet in. Dat mannen en vrouwen anders denken, dat staat vast. Dat mannen vaak denken dat vrouwen niet logisch denken en vice versa, ook dat is een feit. Dat het een onoverkomelijk verschil is, dát geloof ik dus niet. Ik spreek namelijk geen Russisch, maar ik zou het wel kunnen leren als ik daar energie in stak.

Niets grappigs aan

‘Heb ik dikke billen in deze broek?’, ‘kan dit badpak nog?’, ‘zit mijn haar een beetje?’, grappig genoeg zijn het meestal vragen die met uiterlijk te maken hebben. Het is een vraag die je kunt vrezen. Want je wilt het natuurlijk niet zeggen: ‘Nee moppie, die broek paste je drie kerstmaaltijden geleden al niet meer’, ‘dat badpak kan prima, als je van kamelen houdt’, ‘je haar is top vandaag, de Einstein look is toevallig net weer helemaal in!’. Ik maak er nu natuurlijk een grapje van, maar eigenlijk is er niets grappigs aan en vind ik dat wij mannen het besef moeten hebben, of kweken, dat we hierin een belangrijke taak hebben (eentje die we massaal verzaken).

Egoïstisch

Want hoe grappig is het dat wij mannen dit op onszelf betrekken? ‘Als ik het verkeerde antwoord geef, dan is er herrie in de tent’, ‘er is geen goed antwoord, wat ik ook zeg, ik zit in de problemen’. Best een egoïstische manier om de dingen te zien eigenlijk. Ik zie het heel simpel. Als mijn vriendin (goed, we zijn getrouwd, maar vriendin klinkt zoveel liever vind ik), mij vraagt of een broek kan of niet, dan ben ik op dat moment haar klankbord. Ze gaat ergens heen, ze wil er goed uitzien en vraagt aan mij of dat zo is. ‘Tuurlijk schat, prachtbroek’ met duim omhoog en zo’n glimlach waarbij je nog net een sterretje op mijn linker hoektand ziet fonkelen.

Ik noem dat verraad. Niemand vindt het leuk om te horen dat iets niet helemaal leuk staat, maar zij vraagt het mij met een reden. En dat hoeft natuurlijk niet lomp. ‘Heb ik dikke billen in deze broek’ beantwoorden met ‘jep’ is natuurlijk vragen om problemen. Met ‘ik vind die roze beter bij je staan’ kom ik doorgaans nog wel goed weg. En tja, een sneer terugkrijgen of soms zelfs een pesthumeur veroorzaken is dan niet altijd te vermijden. Boos naar boven, agressief die broek uit, op zoek naar iets dat beter past. Ja, dan is ze even boos op me, maar als ze dan eenmaal de deur uitwandelt, dan ziet ze er ook schitterend uit en volgens mij was dat waar het in de eerste plaats om ging.

Geen watjes zijn

Ik denk dat wij mannen gewoon niet zulke watjes moeten zijn. Gewoon eerlijk antwoorden en de gevolgen accepteren. Liever boos op mij (want dat is niet persoonlijk), dan uitgelachen omdat ze vertrouwde op mijn leugen. Dat heeft nog een ander effect, want als mijn vriendin naar beneden komt, en ik zeg dat ze er fantastisch uitziet, dan heeft zij geen enkele twijfel over het feit of dat zo is en de blik die ze dan in haar ogen heeft, doet me alle dikke billenruzies vergeten.

CC foto: icanchangethisright