Helse ontgroeningen? Zo gaat het er echt aan toe

Er is veel ophef over ontgroeningen. Studenten die met een darminfectie in het ziekenhuis belanden nadat ze de nacht hebben doorgebracht tussen het vuilnis. In de gracht moeten springen met als souvenir een fikse longontsteking. Banga-lijsten. Hersenletsel. Hoe gaat een ontgroening er nu echt aan toe? Twee vrouwen doen een boekje open.

 Tekst Saskia Winkens

Willemijn (24) * had in 2010 een ontgroening van zes dagen. Ze vond het behoorlijk heftig. “Toen ik vroeg of ik iets mocht eten, werd ik meteen uitgescholden.”

“Voor de ontgroening moesten we ons melden bij een bushalte, waar we plastic hoezen om onze schoenen kregen. Vervolgens moesten we een uur wachten in een afgelegen woonwijk, waarna er opeens een groep mannen aankwam die ons bekogelde met ballonnen vol bier. Later werden we streng toegesproken en vertelden ze me dat ik lelijk haar had en de verkeerde schoenen droeg. Het ontgroeningsterrein was een groot grasveld vol tenten en vijf Dixi’s voor honderdvijftig mensen. Een douche was er niet. Ook mocht je niet naar de wc als je nodig moest. Dat mocht alleen op een paar vaste tijden.

Gesloten Dixi’s
‘s Avonds was er een cantus (zang- en drankfestijn, red.) waarbij je verplicht moest drinken. De hele dag had je een pul om je nek hangen waar je eten in ging, zelfs ’s nachts mocht ie niet af.  In die vieze pul ging dan ’s avonds je bier. Dat werd continu bijgeschonken uit een gieter. In een paar seconden moest je je pul leegdrinken en op je hoofd zetten. Lukte dit niet, dan moest je naar voren komen en werd je publiekelijk belachelijk gemaakt. Iedereen werd verplicht om liters bier te drinken en de Dixi’s werden expres gesloten. Terug bij het veld moest iedereen zijn onderbroek laten zakken. In een lange rij met onze blote billen naast elkaar moesten we onze behoeften doen.

Drinken uit een ton met vliegen
Een mannelijk lid van de leiding noemde zichzelf ‘de sultan’ en ging op een hoge paal in het veld zitten. Wij zaten in een kring om hem heen. Toen werden we vanachter met gore modder bekogeld.  Er werd een kuil met ijskoud water gevuld, daar mocht je je in wassen. Met je shirt aan, en die  mocht vervolgens niet meer uit. Superkoud was dat, met een nat shirt rondlopen in september, en dus liep ik een blaasontsteking op. We kregen zo weinig te eten dat  ik vroeg of ik wat meer mocht. Daarop werd ik meteen uitgescholden. Wat was ik blij dat ik een Sultana had meegesmokkeld. Als je dorst had, kon je met je vuile pul aanmaaklimonade uit een grote ton vol vliegen scheppen.

Aan het eind deden we een kroegentocht en veranderde opeens álles. De leiding die ons eerst zo vernederde, was nu juist hartstikke aardig. We gingen naar de soos en mochten bestellen wat we wilden. Opeens hoorden we er helemaal bij. Dat was bizar, maar ook erg leuk. Studeren kan heel eenzaam zijn, dan is het wel zo fijn dat je een leuke club om je heen hebt. Ook al was het een pittige ontgroening en zou ik het niet nog eens doen, ik heb er wel veel van geleerd én ik heb er een heleboel mensen door leren kennen. Dat is heel wat waard.”

 

Laurien (25) * Had in 2010 een ontgroening die twee weken duurde. Achteraf gezien is ze blij dat ze heeft doorgezet: “Ik was vroeger heel verlegen, nu ben ik veel weerbaarder.”

“Ik werd lid omdat ik naar een nieuwe stad verhuisde. Een studentenvereniging leek me handig om snel veel nieuwe mensen te leren kennen. We gingen kamperen en moesten op het land werken bij een boer. Van slapen was nauwelijks sprake, je mocht maximaal vijf uurtjes pakken. Elke dag kregen we een smerig prutje voedsel, wat op een mix van babyvoeding en erwtensoep leek. Bij de maaltijd kregen we allemaal een slabbetje om. We moesten ons haar strak naar achteren binden, anders moesten we voor straf een halfuur in een felle lamp kijken. Daarna gingen we langs elk dispuut om kennis te maken. Dit was allesbehalve leuk. Er werd naar je geschreeuwd als je je voorstelde. De oudere leden van het dispuut schreven dingen op je gezicht en als je iets ‘sulligs’ zei, kreeg je tandpasta en pindakaas in je haar gesmeerd. Ook al profileerde je je perfect, je werd alsnog uitgelachen en ze zeiden dat we stonken.

Lachen-gieren-brullen
Diezelfde avond moesten we achter tralies staan alsof we gevangenen waren, waardoor ik heel erg het gevoel kreeg dat ze ervan genoten om ons te pesten. Het meest vernederende vond ik de ‘insmijt’. Met alle meisjes moesten we naar een zaal waar hardcore werd gedraaid. Leden van de vereniging gingen in groepjes van drie om je heen staan en begonnen te schreeuwen. Dat ik er niet bij hoorde en net zo goed naar huis kon gaan. Moesten dit mijn nieuwe vrienden worden? Ik wilde bijna hun advies opvolgen en de boel verlaten. Toch heb ik doorgezet.

24/7 vernederd
Ze lachten en scholden je de hele tijd uit. Heerlijk vonden ze het, om je te vernederen. We moesten ons heel onderdanig opstellen.  Ik heb nooit banga-lijsten zoals bij Vindicat gezien, maar ik weet wel dat er in mannelijke app-groepen getipt werd welke meisjes makkelijk met je naar de wc gingen voor een potje sex. Spijt heb ik niet. Integendeel: ik ben blij dat ik heb doorgezet. De ontgroening heeft me harder gemaakt. Ik was vroeger heel verlegen, nu ben ik veel weerbaarder. Als mensen me nu afkraken, doet dat me niet zoveel meer. Ik laat niet over me heen lopen. Mooi toch, dat hierdoor een deel van mijn angsten is verdwenen. Het heeft mijn leven veranderd.”

 

 * De namen zijn om privacyredenen gefingeerd.