Het meest veelzijdige stukje vlees

geen

Ik ben een net-niet vegetariër. De enige vleselijke zaken die ik tot mij neem zijn kipfilet en gehakt, aangezien ik daar nog geen smakelijke, vegetarische variant voor heb gevonden (tips zijn altijd welkom, overigens).

Kwelling
Het snijden van rauwe kipfilet vind ik kwelling. Het is glibberig, het lilt, er hangen vieze witte dingen aan, en op een goede dag graaf je zelfs een stukje bot op. In mijn vertroebelde ogen ziet rauwe kipfilet eruit als de schamele resten van een homo sapiens met een fetisj voor ontharen die voor de trein is gesprongen. Een fobie wil ik het niet noemen, maar er bestaan leukere klussen in mijn universum, dat is een feit.

Knipschaar met lijm
Maar goed.. je bent moeder en bij tijd en wijlen best opofferingsgezind, dus sta ik wekelijks vrouwmoedig doch onrustig mompelend door een pondje lillend roze vlees heen te ploegen. Voorheen gebruikte ik hiervoor een speciaal aangeschafte schaar waarmee alleen kipfilet geknipt mocht worden. Helaas is de schaar ondanks verwoede aanwijzingen inmiddels geabsorbeerd door knutselende kinderen,  waardoor de lijm- en andere resten mij ervan weerhouden de schaar nog voor kipknipdoeleinden te gebruiken. Door de kip eerst deels in te vriezen lukt het me echter wel om mijn walging binnen mijn eigen spijsvertering te houden.

Lillend geloei
Om mijn lichtelijke weerzin te onderstrepen, heeft mijn jongste prinses haar eigen manier om mijn aandacht te vangen. Dit doet zij door  het loshangende vel van mijn niet meer zo strakke bovenarmen te laten lillen. Zij raakt hiervoor met twee worstenvingertjes mijn bovenarm aan en beweegt ze hard heen en weer zodat het vlees gaat trillen, onder het uitroepen van kreten als “mamma! Ik wil je wat vragen!”, waarop mijn andere twee telgen uitroepen “Blijf van mamma’s kipfilet af!”. Mijn lieve zoon heeft de kipfilet-sensatie gisteren zelf even uitgetest in de auto door ook even met mijn lillende bovenarmen te spelen. Ik was aan het rijden, dus ik kon hem geen welgemikte beuk op zijn elfjarig hoofdje geven en moest grommend de kipfilet-sensatie ondergaan terwijl de dames op de achterbank aanmoedigingen aan het loeien waren.

Oplossingen
Hoe ironisch kan het leven zijn.. het door mij verfoeide goedje, blijk ik zelf aan beide kanten van mijn lichaam mee te dragen. Hoe kan ik ooit ontsnappen aan iets dat mij altijd zal achtervolgen en waarschijnlijk met het verstrijken der jaren ergens onderaan mijn rug zal hangen? Juist, door te trainen, een goede kaasschaaf te hanteren of acceptatie. Trainen is niet mijn kopje thee en ik doe niet aan zelfmutilatie, vandaar dat ik gekozen voor de laatste optie. Ik draag mijn kipfilets met flair en laat mijn armen trots klapperen terwijl ik links en rechts giechelende kinderen weg mep. De korte mouwen zijn weer in aantocht.. laat maar komen die zomer!

CC foto: Normanack