Het sportschool-Walhalla

Zweterige boxershorts, plakkerige bierbuiken en stinkende sportschoenen. Je moet er wat voor over hebben om je verkoudheid te overwinnen.

Het is hartje zomer en ik ben verkouden. Hoe krijg ik het voor elkaar. Twee kilo sinaasappels en een pot vitaminepillen mochten niet baten. Na twee dagen worstelen was het tijd voor het zwaardere geschut: uitzweten die hap. Er schoot mij plots te binnen dat de sportschool waar ik al twee jaar lid van ben ook een sauna heeft. Althans, dat is mij verteld door de klerenkast die mij het abonnement aansmeerde. Gisteravond stapte ik dus de sportschool binnen met één doel voor ogen: de sauna.

Ik heb recht op de sauna!
“Hallo, waar kan ik de sauna vinden?”. De Butch achter de balie grinnikte: “In de mannenkleedkamer”. Vandaar dus dat ik in twee jaar tijd nooit een vleugje eucalyptus heb geroken of een steen heb horen sissen. “Oké.” Ik draai mij om maar Butch roept me na: “Het is bij de mannen hè…”. Het zal mij een bal jeuken dat het bij de mannen is. Ik kreeg bij mijn inschrijving te horen dat er een sauna tot de faciliteiten behoort, ik betaal contributie, dus ik ga in die sauna.

Pracht, praal en piemels
Krakend open ik de deur en betreed het testosteronterrein. Ik heb het rijk voor mij alleen. Ik verwachtte een bedompte kleine kleedkamer met gebarsten tegels, afgebroken haakjes en een schimmelige douche, net als bij de vrouwen. Maar niets van dat! Splinternieuwe natuursteentegels, kluisjes, zes enorme regendouches en in de hoek het pronkstuk: een houten saunahokje.

Hè gezellig…
Ik schiet uit mijn kleren en wikkel mezelf in mijn handdoek. Handenwrijvend ga ik in de sauna zitten. Door het kleine geblindeerde raampje in de deur bewonder ik de blinkende kleedkamer. De deur gaat open en drie puffende mannen komen binnen. “Saunaatje pakken?” hoor ik er eentje vragen. Hij komt op het hokje af, zet zijn handen tegen het glas en tuurt naar binnen op zoek naar een teken van leven. Ik zwaai. De drie stropen hun bezwete kleding af en stappen de sauna binnen. Daar krijgen ze de schrik van hun leven. Ik schuif een stukje voor ze op. Als door de bliksem getroffen grijpen ze krampachtig hun handdoekje vast in een poging schaamstreken en mannenborsten te bedekken. Na een “O, sorry” stommelen ze naar buiten en beginnen zich gehaast aan te kleden.

Ik rek me eens lekker uit en zak onderuit op het bankje. Ik weet wel waar ik voortaan na het sporten even lekker ga douchen en uitzweten… Ik begin me al thuis te voelen.

CC foto: Sebastiaan ter Burg