House of Wax

Acht jaar oud was ik, toen de film House of Wax werd uitgezonden. Op Nederland 1 of 2 vermoedelijk, want meer smaken waren er nog niet.

Plot 
De film uit 1953 vertelt het verhaal van Professor Henry Jarrod, gespeeld door Vincent Price (de acteur die in latere jaren vooral bekend werd als de lugubere stem in Michael Jackson’s Thriller en Iron Maiden’s The number of the Beast). Henry Jarrod runt een wassenbeeldenmuseum. Als zijn opdrachtgever het museum in brand steekt om het verzekeringsgeld op te strijken, denkt iedereen dat Jarrod omkomt bij de brand. Hij overleeft het, maar raakt zowel geestelijk als lichamelijk verminkt. Hij besluit wraak te nemen, verstopt zijn verwoeste tronie achter een zelfgemaakt masker en opent een nieuw museum, maar gebruikt voor de wassen beelden de dode lichamen van zijn slachtoffers.

Zanik
Niet echt een film voor acht jaar oude-ogen. Helaas was ik een zeer volhardende koter die zaniken tot een hogere kunstvorm had verheven, dus zwichtten mijn compleet murw-gezeurde ouders, en zat ik vol verwachting, met mijn bakje Golden Wonder-chips op schoot te kijken naar de verbrande kop van Vincent Price, die verstopt zat achter de bank bij zijn eerste slachtoffer. Bij de close-up van zijn hoofd dat vanachter de bank opdook, schrokken mijn achtjarige zintuigen zich lam. Ik besloot echter niets te laten merken, want dan moest ik naar bed. Bovendien werd een groot deel van mijn angst omver gekegeld door sensatiedrift en nog meer chips, dus bleef ik kijken terwijl ik op de lastige momenten mijn gezicht onderdompelde in mijn bakje chips.

Terreur in de nacht
De daaropvolgende nacht duurde eindeloos. Kokhalzend van angst lag ik in bed te kijken naar de man in de wapperende, zwarte cape die in mijn vensterbank stond terwijl het maanlicht onbarmhartig met zijn brandwonden speelde. Ik moest naar de wc, maar daarvoor moest ik mijn hele kamer oversteken en een gang door sluipen, wat mij gezien het imaginaire heerschap in de vensterbank geen goed idee leek. Liever een ontploft urinewegstelsel dan een botsing met een aangebrande psychopaat.

Waxtrauma 
In de loop der tijd sleet de angst, en ook de zenuwjeuk die elke verwijzing naar ‘wax’ bij me opriep, verdween. Mijn onderbewustzijn bleef echter altijd beducht voor manspersonen in zwarte capes die met verbrande bakkesen opdoken achter de bank.

Confrontatie
Toen de film zo’n negen jaar later opnieuw werd uitgezonden, leek het mij een goed moment om korte metten te maken met mijn eigenhandig gecreëerde demon,aangezien het gevoel dat die gast met zijn vintage-grime bij mij opriep nooit helemaal was verdwenen. En zodoende bekeek ik mijn kwelgeest op mijn zeventiende opnieuw. Voor de zekerheid hield ik een kussen tegen mijn rechteroog en liet ik slechts mijn linkeroog de confrontatie aangaan, maar bij het zien van de gedateerde grime en onder de druk van negen jaar extra levenservaring smolt mijn trauma als sneeuw voor de zon.

Remake
In 2005 is het verhaal opnieuw verfilmd. Het werd aangepast aan de horror-eisen van deze tijd, en omgetoverd tot tiener-slasher door middel van een groep jongeren en een kapotte auto. Op zich geen onaardige film als je van het genre houdt en er genoegen uit put om Paris Hilton door haar hoofd gespiest te zien worden, maar vergeleken met de oude versie heeft deze de suspense van een kwartje.

En hoeveel films ik ook al heb gezien in mijn leven en nog zal zien, geen enkele film zal ooit het gevoel op kunnen roepen wat ik als achtjarige kreeg toen ik oog in oog kwam te staan met Professor Henry Jarrod, terwijl ik mijn gezouten vingers afveegde aan de bank.

CC foto: Jon Rubin