Ik heb een mening/ik ben brutaal

Het valt me vaak op dat kinderen met een mening niet worden gewaardeerd. Veel ‘grote mensen’ verwarren voor jezelf opkomen namelijk met een grote mond hebben. Ze nemen jongeren niet serieus genoeg om erbij stil te staan dat die jonkies net zoveel recht van spreken hebben als zij.

‘Ik héb alles al opgeruimd’
Ik zie het terug in mijn omgeving en – nog erger – ik zie het terug bij mezelf. Als mijn zusje zegt: ‘Ik héb alles al opgeruimd,’ is er een stemmetje in mijn achterhoofd dat roept: ‘Niet zo brutaal hè!’ Terwijl het natuurlijk eigenlijk heel goed is dat ze alles al op heeft geruimd. Eigenlijk ben ík hier degene met de grote mond, omdat ik ten overvloede vraag of ze dingen op wil ruimen die ze al opgeruimd heeft.

Groentje
Al jaren kan ik me er kapot aan ergeren als mensen mij niet serieus nemen vanwege mijn leeftijd. Toen Lau en ik gingen samenwonen, riepen veel bekenden dat dat nooit goed kon gaan omdat we nog veel te jong waren. Op de werkvloer nam niemand iets van me aan omdat ik nog maar net kwam kijken. Mensen die soms maar een paar jaar ouder zijn dan ik noemen me een groentje. ‘Je komt nog maar net kijken. Wacht jij maar een paar jaar, dan zul je zien wat ik bedoel.’

In de toekomst kijken
Ondanks mijn ergernis naar anderen toe, betrap ik mezelf er af en toe op dat ik jongere mensen ook niet zo serieus neem. Toen mijn 14-jarige broertje laatst zijn vriendinnetje mee naar huis nam, dacht ik: ‘Ach, ze weten vast nog niet wat liefde is. Over twee weken zit er weer een nieuw giechelend, langbenig beugelbekkie naast hem.’ Terwijl dat natuurlijk helemaal niet zo hoeft te zijn. Misschien gaan ze wel trouwen en blijven ze de eerstvolgende tachtig jaar van hun leven zielsgelukkig met elkaar, weet ik veel? Ik kan net zo min in de toekomst kijken als een 14-jarige dat kan, dus moet ik ook niet pretenderen dat ik beter dan zij kan voorspellen hoe (en óf!) hun relatie afloopt.

Leeftijd = wijsheid?
Natuurlijk is er een verschil tussen je mening uiten en een brutale muil opzetten. Waar ligt die grens? Wanneer wordt een mening een grote mond en wanneer wordt brutaliteit eigenzinnigheid? Vanaf nu ga ik proberen om me niet meer superieur te voelen aan mensen die jonger zijn dan ik, enkel en alleen om hun leeftijd. Het aspect ‘levenservaring’ wil ik niet bagatelliseren. Bedenk alleen wel dat je in één jaar een heleboel kunt beleven, terwijl je tegelijkertijd in tien jaar bijna niets kunt beleven. Leeftijd staat niet garant voor wijsheid.