In vertrouwen: ‘Wanneer zijn telefoon ging, kneep mijn maag zich samen’

ex problemen

Lief van hem, dacht Naomi (25) toen haar vriend Elmer zijn ex te hulp schoot. Maar toen die ex hem op de meest ongelegen momenten bleef bellen, vond ze het niet grappig meer.

‘Heb je ooit de film Constantine gezien? Daarin zit een scène waarin Keanu Reeves naar de hel gaat om een ​​verloren ziel te redden en wanneer hij ontsnapt, proberen demonen hem te grijpen om hem daar vast te houden. Dat is zo ongeveer een perfecte weerspiegeling van de relatie die mijn vriend met zijn ex heeft, met Anneloes in de rol van de horde demonen. Ik zal nooit de eerste keer vergeten waarbij ik werd geconfronteerd met Elmers ex. We zaten net lekker op de bank te Netflixen en chillen, toen Elmers telefoon ging. Eerst antwoordde hij niet, maar daarna ging hij opnieuw. En opnieuw. De derde keer pakte hij op. Het was Anneloes. Zijn ex. Ze belde om te zeggen dat ze met een lege tank langs de snelweg stond. ‘Zo stom! Ik had het echt niet in de gaten. Sorry hoor,’ hoorde ik haar kwetteren aan de andere kant van de lijn. ‘Ik moet er even naartoe,’ zei Elmer. Toen ik vroeg of ze de ANWB niet kon bellen, antwoordde hij: ‘Jawel, maar Anneloes is bang in het donker. Dus hoe korter ze in haar eentje langs de weg staat, hoe fijner voor haar.’
Ik trok mijn wenkbrauwen op, maar ik kende Elmer net een paar maanden. We waren op dat moment nog niet eens officieel een setje. En daarbij vind ik het altijd een beetje bizar 
als iemand zijn of haar partner vertelt wat diegene wel en niet ‘mag’. Ik baalde ervan dat aan ons gezellige avondje nu zo’n abrupt einde was gekomen, maar ik kon het ergens ook wel waarderen dat Elmer zijn ex niet zomaar in de shit liet zakken. Het sprak boekdelen over zijn goede karakter, vond ik. Dus ik zei: ‘Oké.’ Tot mijn opluchting trok Elmer me naar zich toe, gaf me een kus en mompelde in mijn haar: ‘Nou, en dit is dus precies wat me zo stoorde. Loes werkt zich altijd in de nesten en dan kan een ander het oplossen. En ‘die ander’ was ik dan altijd.’’

Sisterhood

‘Elmer had me al verteld dat zijn ex de behoeftigste vrouw was die hij ooit had ontmoet. ‘Het leek soms echt alsof ze niet zelfstandig door het leven kon manoeuvreren. Ik werd er helemaal gek van. Ik knapte daar uiteindelijk echt op af,’ vertrouwde hij me toe, om eraan toe te voegen dat hij een zelfstandige vrouw zoals ik juist waanzinnig aantrekkelijk vond. Nu ben ik een fervent voorstander van sisterhood. Ik hou er helemaal niet van om als een soort mean girl andere vrouwen af te kammen, ook al is het een ex van mijn geliefde.

Ik vind het zo kinderachtig om een ex per definitie weg te zetten als een loeder of een heks.

Ik redeneerde altijd dat ook een ex gewoon een mens is, met goede en slechte kanten. En je kunt het diegene moeilijk aanrekenen dat zij toevallig eerder voor jouw man viel.
Maar ik moet toegeven: naarmate ik langer met Elmer omging, vond ik het steeds lastiger om sympathie voor zijn ex op te brengen. En dat was niet alleen omdat Elmer na een paar weken vertelde dat Anneloes ’s nachts, na blijkbaar iets te veel wijntjes, zijn voicemail in had gesproken, om in een met tranen doordrenkte monoloog op te biechten dat 
ze er ‘werkelijk alles’ voor overhad om Elmer 
terug te krijgen. Toen ik dat hoorde vond ik 
het irritant, maar ook zielig. Ik weet uit eigen ervaring hoe liefdesverdriet voelt, en hoeveel pijn het kan doen als je ex verdergaat met een ander terwijl jij nog hoopt op een doorstart. Maar aan mijn empathie kwam snel een einde toen Anneloes dat ‘werkelijk alles willen doen’ wel erg letterlijk leek te nemen.’

Territoriumdrift

‘Elmers relatie met Anneloes was bijna acht maanden voorbij, voordat ik om de hoek kwam kijken. Maar aangezien ik het eerste vriendinnetje na hun break-up was waarover Elmer haar had verteld, leek dat Anneloes’ territoriumdrift tot ongekende hoogtes te stuwen. Jaloezie haalt maar al te vaak het ergste in mensen naar boven, en het was behoorlijk moeilijk om me niet te laten mee-slepen in het drama dat Anneloes probeerde te creëren. Want het bleef niet bij die ene keer dat ze zonder benzine stond. Ook al had Elmer na haar nachtelijke voicemail een serieus gesprek met haar gevoerd waarin hij benadrukte dat hij nu met mij was, en had ze haar excuses aangeboden, er was daarna nog steeds altijd wel iets met haar aan de hand waarbij ze dringend Elmers hulp nodig had. Serieus, ik heb nog nooit iemand meegemaakt die zich zo vaak in de nesten werkte. Zo ongeveer twee keer per week had Loes een slecht functioneringsgesprek gehad, werd haar auto weggesleept, ging haar parkiet dood of was ze, als je haar moest geloven, levensbedreigend gewond.

Het leek wel gelijk op te gaan: hoe serieuzer de relatie tussen mij en Elmer werd, hoe vaker Anneloes haar ‘hulpeloos prinsesje in nood’-act leek op te voeren.

En Elmer bleef er maar in stinken. Sterker nog: het leek wel alsof hij ervan genoot om de held uit te hangen. Terwijl dat juist precies de reden was dat hij de relatie had beëindigd, volgens eigen zeggen.
Het duurde niet lang of mijn maag kneep zich samen wanneer Anneloes’ eigen beltoon – een stel bloedirritante krekelgeluiden – op Elmers telefoon afging. Ik zat er al bijna op te wachten wanneer we op het punt stonden iets leuks met zijn tweeën te doen. Anneloes had een bijna bovennatuurlijk aanleg om aan te voelen wanneer ze het meest ongelegen belde en om Elmers verlangen om de redder uit te hangen te voeden. Zoals die keer dat ze belde omdat ze van de trap in het trappenhuis van haar appartement was gevallen en ze piepte dat ze niet meer kon opstaan omdat haar enkel zo’n zeer deed. Uiteraard net toen we uit eten waren. Ik hoorde haar zo overdreven huilen aan de andere kant van de telefoon, dat ik minstens had verwacht dat haar been afgescheurd zou zijn. Toen Elmer ophing en me zorgelijk aankeek, vroeg ik overdreven bezorgd of ze niet beter 112 had kunnen bellen. Hij merkte mijn sarcasme niet eens op. Anneloes smeekte hem om haar te komen helpen, en natuurlijk ging hij. Want wie liet nou een vriendin in een trapgat liggen? Mijn voorstel dat ze haar moeder of een vriendin zou bellen, werd direct verworpen. Je weet dat ze geen goed contact heeft met haar moeder, en wij zitten nu toch heel dichtbij.’ Daar kon ik niets tegen inbrengen, en hup, weg was hij. Mij knarsetandend achterlatend, boven het grand dessert dat we samen zouden delen.’

Vals alarm

‘Het hield maar niet op, en elke keer was het Elmer die als haar koene ridder te hulp schoot. En elke keer klaagde hij de rest van de dag tegen mij over Anneloes’ onvolwassenheid en onvermogen om haar leven op de rit te krijgen, en liet hij weer eens weten dat dat precies de reden was dat ze niet langer samen waren. En toch ging hij er steeds weer op in. Het was om gek van te worden. Natuurlijk zei ik er steeds vaker iets van. Dan gaf Elmer me helemaal gelijk en beloofde hij Anneloes de eerst-volgende keer af te wimpelen. Maar alsof ze het aanvoelde, belde ze daarna vaak met iets dat zo heftig was dat het idee om aan haar verhaal te twijfelen er al voor zorgde dat je je ongelofelijk schuldig voelde. Zoals die keer dat ze Elmer vroeg om mee naar het ziekenhuis te gaan om een mammografie te laten maken. ‘Anneloes ontdekte een knobbeltje in haar borst en ze voelt zich het meest vertrouwd bij mij,’ zei Elmer. Ik raakte steeds geïrriteerder en gefrustreerder. Ik betrapte mezelf er zelfs op dat ik dacht: JE VERWACHT HET NIET! toen Elmer vertelde dat het knobbeltje vals alarm was en er niets te zien was geweest op de mammo.
Ik zag serieus een toekomst voor me met Elmer, maar ik vreesde dat Anneloes niet zomaar van het toneel zou verdwijnen. En haar gedrag vergiftigde mijn relatie.

Ik begon namelijk te zien dat hij haar clingy gedrag helemaal niet zo erg leek te haten.

Of, als hij dat wel deed, hij in ieder geval een vreemde manier had om dat te uiten. Zodra Anneloes piepte, sprong Elmer in de hulpstand, wat er duidelijk toe leidde dat ze steeds vaker om hulp vroeg. Hij dacht dat hij aardig was, maar ik wist dat ze hem puur manipuleerde, net zoals ze in hun relatie had gedaan. Het stomme is dat het uitgerekend dit gedrag was waardoor Elmer niet met haar verder wilde, maar dat het er tegelijkertijd voor zorgde dat hij haar nooit voor de volle honderd procent los kon laten.’

 

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.