Kim Kötter: ‘Mijn glas is altijd halfvol’

Kim Kötter zwanger

Ze was de bikkel van Expeditie Robinson en bewees maar weer eens dat ze zo veel maar is dan een mooi plaatje. Kim Kötter (37) over leven na de expeditie, haters en haar online werk. Het moet niet alleen maar een mooi plaatje zijn, ik ben geen influencer.

Waar heb je het op dit moment allemaal druk mee?

Ik ben met grote dingen bezig op het gebied van online televisie. Het leuke van die online wereld is dat ik zelf dingen kan maken en helemaal in de hand heb hoe ik die wil invullen. Door de coronacrisis ligt veel stil nu, alle events zijn afgelast, en terecht. Maar online gaat het meeste wel door, mijn vlogs en mijn Insta lopen gewoon. Ik denk continu na over wat mijn kijkers willen zien, in deze tijd is mensen voorzien van de juiste info, zonder te speculeren, erg belangrijk. Ik neem mijn rol hierin heel serieus, ook al ben ik geen arts of politicus. Maar ik wil wel eerlijk en objectief zijn en goede tips geven. Zelf vind ik het ook fijn om, naast het non-stop lezen van nieuws, even te kunnen scrollen alsof het leven niet is veranderd. En ik deel graag mijn ervaringen, want zelf ben ik ook zoekende naar hoe ik het beste kan thuiswerken met kinderen in huis. Mijn zoontjes missen de familie heel erg en ze zijn nog zo klein dat de beperkingen ook nog niet echt zijn uit te leggen.

Opvallend aan jouw Instagram is dat je heel actief het gesprek aangaat met je volgers. Bewuste keuze?

Ja, ik vind het heel belangrijk dat mijn account interactief is, het moet bij mij niet alleen maar een mooi plaatje zijn. Ik ben geen influencer, ook al word ik wel vaak zo genoemd. Als ik met een bedrijf in zee ga, dan is het een ambassadeurschap, en dat doe ik alleen als ik ergens honderd procent achter sta en ik geloof dat mijn volgers er echt iets aan hebben. Ik heb laatst een slaapchallenge gedaan en dan vind ik het leuk om anderen daar ook mee in beweging te brengen. Mijn Instagram moet altijd persoonlijk en inspirerend zijn, en ook van mijn YouTube-kanaal wil ik niet dat mensen alleen maar denken: o kijk eens, het leven van Kim.

Je bent soms ook fel op Instagram, bijvoorbeeld toen mensen vroegen of je zwanger was, omdat je een ananas voor je buik hield

Ja, ik vind het belangrijk om dingen aan de kaak te stellen en mensen af en toe bepaalde normen mee te geven. Bij vragen over zwangerschap moet je altijd in je achterhoofd houden dat het bij sommige mensen niet lukt. Wij hebben ook twee keer IVF gehad en dan kan zo’n vraag pijnlijk zijn. Mensen kunnen hard zijn in hun kritiek, terwijl je wel op mijn priveaccount zit; toon dan ook een beetje respect. Ik pretendeer niet dat ik alles goed doe, ik ben geen koningin, ik ben gewoon Kim. Soms zeggen mensen: Ja maar jij bent een rolmodel. Mag ik dan geen fouten maken? Ook denken mensen soms dat alles maar perfect is als je bekend bent. Terwijl ik net zo goed met dingen worstel, zieke kinderen thuis heb of een zoon die op de grond ligt in de supermarkt.

Kwetst het je als mensen nare dingen zeggen online?

Ik ga al heel lang mee in dit wereldje, dus ik heb daar een filter voor ontwikkeld. Alleen is het voor mijn familie wel heel heftig om negatieve dingen of onwaarheden te lezen; mijn ouders kunnen dat niet goed aan. Ik zeg heel vaak tegen mensen: dat wat je nooit tegen je buurvrouw zou zeggen, moet je ook niet op Instagram tegen iemand zeggen.

Wat vond je het heftigst?

‘Behalve mijn kinderen thuis achter moeten laten, vond ik de psychologische mindfuck heel heftig omdat ik daar onzeker van werd. Ik heb vroeger veel last gehad van faalangst en ik twijfelde over mijn deelname, omdat ik dacht: dan zoek je het zelf op, want je weet niet hoe je ligt in de groep en of je het goed gaat doen. Ik was weer even dat veertienjarige meisje dat het heel spannend en eng vond. Normaal boeit het me niet zo veel meer wat andere mensen van me vinden, maar bij Expeditie Robinson had ik continu dat gevoel dat je hebt als je als laatste wordt gekozen bij de gymles. Die mensen zijn op dat moment je familie, en als ze over je roddelen, kun je dat niet hebben. Daarom was ik blij dat ik naar Duivelseiland moest. Daar kon ik eindelijk mezelf zijn en hoefde ik niet meer op mijn tenen te lopen.’

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-18. Dit nummer ligt t/m 14 mei in de winkel of kun je hier online bestellen.