Je kinderen de baas

Onze kinderen draaiden rondjes op ski’s. Ze werden door de drabbige kunstsneeuw voortgetrokken door een draaimolenachtig geval en wij stonden aan de kant, naast andere ouders van kinderen die ook rondjes draaiden.

Dikke duim
Ondanks dat we ons stierlijk verveelden, hingen we allemaal de verantwoorde supertoffe vader of moeder uit, want het was natuurlijk geweldig wat onze kinderen deden. Stonden we toevallig net te gapen als ze voorbij kwamen, dan staken we gewoon een dikke duim omhoog om te laten weten dat we hun kunsten echt buitengewoon knap vonden. Ouders die zich meer interesseerden voor hun eigen status wat betreft de sociale media, controleerden hun smartphones met het toestel voor hun gezicht, zodat het tenminste nog leek alsof ze een foto stonden te maken.

Baas
‘Hierna nog één rondje en dan gaan we weer verder,’ riep ik naar mijn kinderen, die daarop lieten blijken nog zeker twee rondjes te willen doordraaien. Ze proberen er altijd meer uit te halen dan erin zit. Maar dat ging dit keer niet werken, want ik had eigenlijk al vier rondjes eerder willen zeggen dat het de laatste was, maar toen was een andere ouder me verdomme voor en dan lijk je ineens zo’n naloper die op het gezag van een ander wil leunen. Dus riep ik vorstelijk: ‘Wie is hier de baas?’ Waarop mijn kinderen godzijdank riepen dat ik dat was.

Gelijke
‘Ja, wij gaan zo ook weer verder, dus jongens, nog drie rondjes,’ zei de vrouw met het lange, blonde haar die naast mij stond. Daarna richtte ze zich tot mij en op samenzweerderige toon zei ze: ‘Echt fijn om eens uit de mond van een andere ouder te horen dat wij gewoon de baas zijn.’ Dat vond ik een merkwaardige uitspraak, dus vroeg ik waarom zij dat zo apart vond. ‘Nou,’ antwoordde ze. ‘Veel mensen in mijn directe omgeving vinden het niet kunnen dat je zoiets zegt. Ze vinden dat je niet de baas bent van je kind, maar dat je kinderen moet opvoeden als je gelijke.’

Spencer
Ik heb een allergie voor ouders die dat vinden. Je kind als een gelijke? Alsof je ze uitpoept in een net overhemd met een hagelwitte spencer er overheen! ‘Kinderen zijn helemaal niet onze gelijke,’ zei ik. ‘Ze zijn nog niet genoeg ontwikkeld om de verantwoordelijkheid over hun eigen acties te kunnen dragen. Wij moeten ze aangeven wat de grenzen zijn, totdat hun brein is volgroeid en ze genoeg levenservaring hebben. Tot die tijd is er geen twijfel over mogelijk dat wij verantwoordelijk zijn en dat wij het gezag hebben. Ze hebben maar naar ons te luisteren.’

Gezag
Dat had ik nauwelijks gezegd of één van haar kinderen ging vol op zijn snuit. De tollende machine werd tot stilstand gebracht en dat betekende dat onze kinderen moesten stoppen. Zonder mokken lieten ze zich door ons naar de kant halen. Ik dacht dat het kroost van de blonde dame nog twee rondjes mocht, maar ook zij haalde haar kinderen naar de kant en in navolging van onze kinderen deden ze dat zonder enig commentaar.

Ergens voelde ik de behoefte om er wat van te zeggen, zo van: ‘Ze mochten toch nog twee rondjes?’ Maar dat deed ik niet. Wij ouders moeten elkaars ouderlijk gezag niet ondermijnen, ook al is het geleend gezag.

CC Foto: Privébezit