Jekaterina (33) overleefde orkaan Irma: ‘Het leek alsof er een kernbom was gevallen’

Jekaterina (33) woont krap een maand met man en kind op het paradijselijke Sint Maarten als orkaan Irma op 6 september 2017 alles verwoest waar ze net van was gaan houden. ‘Het was de hel, echt de hel.’

Tekst: Lydia van der Weide | Beeld: Yasmijn Tan

‘Het zwartste moment was toen ik naar mijn dochtertje keek, naast me in de meterkast, terwijl de orkaan buiten verwoestend raasde. Ik vroeg me serieus af of ik niet beter mijn handen om haar hals kon leggen. Het huis 
kon elk moment instorten. Dan zouden we meegezogen worden en te pletter slaan 
tegen de rotsen. Dat ik zo aan mijn einde 
zou komen, daar had ik me al bij neergelegd, maar ik wilde mijn dochter die angst en 
paniek besparen. Toen deze afweging door mijn hoofd schoot, dacht ik: dit is de hel, echt de hel. Terwijl ik juist had gedacht dat we in het paradijs waren beland…
Ons avontuur was twee jaar eerder begonnen, door een aflevering van het programma Droomhuis gezocht op Sint Maarten. Mijn man en ik waren op slag verliefd op het eiland en dachten: dat is ook wat voor ons! Hij werkt bij defensie en werd geregeld uitgezonden. Dan zorgde ik voor ons dochtertje en zette me in voor mijn bedrijf, twee fitnessstudio’s. Een leuk maar stressvol leven; we waren beiden 
in voor iets nieuws. En jawel, mijn man kon voor meerdere jaren op Sint Maarten worden geplaatst. Wat hadden we er zin in! Zo’n prachtig eiland, altijd zon, een relaxte sfeer en veel tijd samen: beter kon niet. En toen bleek ik ook nog over tijd. Een cadeautje, omdat zwanger worden bij mij niet makkelijk gaat. Mijn buik begon zich na vier maanden al duidelijk af te tekenen toen we met onze dochter van drie op het vliegtuig stapten.

De eerste maand leefden we uit onze koffer. We zaten net in een tijdelijk huis toen er berichten kwamen over een naderende 
orkaan. Tja, die zijn er in het Caribisch 
gebied, dat wisten we. ‘Als we er dan toch wonen, doe ons dan ook maar een orkaantje,’ zeiden we lacherig. Deze orkaan werd Irma genoemd, en terwijl nog niet duidelijk was of zij wel echt onze kant opkwam, kregen we toch het advies om alvast blikvoer in te slaan. 
Ja hoor, dachten wij met onze Hollandse nuchterheid. Noem het vrouwelijke intuïtie, maar na een paar dagen kreeg ik toch het gevoel: dit kan weleens heftig worden. Dus ik kocht eten, maakte grote hoeveelheden nasi en vroor dat in. Mocht na de storm alles dicht zijn, dan konden wij tenminste vooruit. De situatie werd met de dag spannender. Toch kwam het niet bij ons op om van het eiland af te gaan. Mijn man moest als militair aanwezig zijn bij eventuele problemen. En ik wilde niet weg. We waren hier toch juist gekomen om bij elkaar te zijn?’

Bomen en auto’s in de lucht

‘De dagen voordat Irma het eiland bereikte, was het klam en windstil. Letterlijk stilte voor de storm. De zee veranderde: de altijd zo korte golven werden langer, overspoelden de stranden en maakten een onheilspellend geluid. Tel daar de bloedmaan bij op en het was bijna apocalyptisch te noemen. Samen met Nederlandse vriendinnen ging ik al onze lievelingstentjes af. ‘Nu kan het nog,’ grapten we. ‘Nu staan ze 
er tenminste nog!’ 
Maar er leek steeds minder te lachen. Irma kwam precies onze richting op en zou een orkaan in de categorie vijf zijn; de zwaarste die er is, met windsnelheden van maar liefst 250 kilometer per uur (dat werd uiteindelijk 300 km per uur, red). Ter vergelijking: windkracht twaalf, voor het laatste gemeten in Nederland in 1944, heeft een snelheid van zo’n 120 kilometer per uur. In de orkaan Irma – zo groot als Frankrijk! – konden plaatselijke tornado’s zitten, wat het helemaal Russische roulette maakte. Wat stond ons in hemelsnaam te wachten? We besloten te schuilen in het volledig gebarricadeerde huis van een collega van 
m’n man, op een berg. Daar gingen we dan, met onze dochter, vier katten en een puppy. Die avond brak de hemel open. Wolken vormden uitzonderlijke formaties, ik zag kleuren zoals ik ze nog nooit had gezien. 
Heel indrukwekkend.

Toen de mannen gingen slapen, bleef ik nerveus op fora over orkanen lezen. In het donker en in de bloedhitte welteverstaan; de elektriciteit was toen al uitgevallen en de airco deed het dus niet meer. Toen hield ook de internetverbinding ermee op. Het ging steeds harder regenen. De wind trok aan. Door het steeds harder klinkende natuurgeweld werden de mannen wakker. Toen we een raar, schurend geluid hoorden en beseften dat 
het de loodzware betonnen tuintafel moest zijn die langs het huis werd geblazen, keken we elkaar verbijsterd aan. Holy shit, dit was echt heftig!
Dat was nog een understatement. De hel brak los. Water spoot door alle kieren. Het was alsof er buiten tientallen kettingzagen tekeer gingen. We hoorden klappen, bonken: van omgetrokken bomen en auto’s die door de lucht vlogen. En dan de druk op onze oren. Alsof ze op knappen stonden. Ook het sluitwerk op de ramen en deuren stond op knappen, ze bolden helemaal op. Als dat zou gebeuren, kon er zomaar van alles het huis inwaaien. Puin, rotsblokken. Of wij zouden er door de zuigende werking uitgesmeten worden.’

Het hele interview lees je in VIVA 5-2019. Deze editie kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

het hele interview met Jekaterina lees je in VIVA-05. Deze editie ligt vanaf 30 januari 2019 in de winkel. Verder lezen via Blendle kan via de onderstaande button.

»LEES VERDER VIA BLENDLE «

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.