Joyce (34): ‘Ik heb het hart van een tachtigjarige’ (+)

De symptomen van hartklachten zijn bij vrouwen vaak minder duidelijk dan bij mannen. Joyce (34) weet daar alles van: ze kreeg een hartinfarct, wat veel te laat werd ontdekt. 

‘Op mijn vijfentwintigste werkte ik zo’n vijftig uur in de week. Ik was bloemist en had een hoop verantwoordelijkheid, maar ik vond mijn werk leuk en ik was jong. Naast mijn werk sportte ik graag, ik ging vier tot vijf keer in de week naar de sportschool.

Ik was een bezige bij, altijd in de weer. Totdat ik in 2012 vage klachten kreeg. Zo was ik ineens voortdurend moe. Het was alsof mijn batterij helemaal leeg was gelopen. Ik ging naar de huisarts, die een burn-out vermoedde. Dat verbaasde me, want ik had niet echt het gevoel dat ik onder te veel druk had gestaan. Maar toch, mijn fysieke klachten leken wel op die van een burn-out, dus ik geloofde hem. Ik heb een half jaar thuis gezeten.

Lees ook:
Annet heeft kanker: ‘Mijn blote borsten plaatst ze zorgvuldig in een schuimrubberen kussen’

Futloos en pijn

Toen ik weer voorzichtig aan het werk moest, heb ik bij de bedrijfsarts aangegeven dat ik daar nog niet helemaal klaar voor was. Ik was nog steeds doodmoe, maar ik had het idee dat deze man meer bezig was met me weer aan het werk te krijgen dan dat hij echt luisterde naar mijn klachten. Ik moest dus gaan re-integreren, om te beginnen drie keer per week twee uurtjes. Maar zelfs dat was te veel. Ik raakte steeds sneller uitgeput. Als ik na die twee uur werken thuiskwam, ging ik direct mijn bed in om daar dan de rest van de middag te blijven liggen.

Sporten kon ik al helemaal niet meer. Ik probeerde het wel, hopende dat ik daarmee mijn futloosheid zou ‘doorbreken’, maar het ging echt niet. Ik verzuurde heel snel en mijn conditie was ontzettend slecht. Ook kreeg ik last van een stekende, beklemmende pijn tussen mijn schouderbladen. Als ik het er met mensen over had, gooiden ze het op stress. Ik nam dat dan maar aan, want ondertussen wérd ik ook gestrest van alle rare klachten. Ik had voortdurend pijn, ook op mijn borst. Alsof er iets zwaars op stond, of alsof ik tussen twee persplaten zat. Ook voelde ik me vaak misselijk, transpireerde ik veel en had ik bijna geen eetlust.’

Stilzwijgen

‘Ik ging terug naar de huisarts, die mijn bloed liet onderzoeken. Achteraf had hij me aan de hand van een aantal te hoge waardes moeten doorsturen naar het ziekenhuis, maar dat deed hij niet. In plaats daarvan werd me verteld dat er niets opvallends was gevonden en gooide hij het op mijn burn-out. De zaterdagochtend daarna heb ik nog twee uur gewerkt maar ik had zo veel pijn dat ik alleen maar aan de toonbank kon hangen. Eenmaal thuis ben ik meteen op bed gaan liggen. Ik heb niemand gebeld. Ik ben altijd iemand geweest die anderen, zelfs mijn ouders, niet met mijn problemen wil belasten; ik los het liever zelf op.

‘Mijn huisarts had me door moeten sturen naar het ziekenhuis, maar hij gooide het op een burn-out’

Ik probeerde een paar uurtjes te slapen en ’s avonds ben ik op de fiets naar een vriendin gegaan. Niet verstandig, maar ik vond het vervelend om voor de zoveelste keer een afspraak af te zeggen. De heenreis ging nog net, maar toen ik er eenmaal was, voelde ik me helemaal niet goed worden. Ik wilde zo snel mogelijk weer naar huis. Omdat het maar een paar minuutjes fietsen was en ik zei dat het wel goed kwam, liet mijn vriendin me gaan.

Doodsbang

Ik weet niet meer hoe ik thuis ben gekomen, maar wel dat ik dolblij was toen de flat waar ik woonde in zicht was. Klam van het zweet stond ik op het parkeerterrein. Ineens begon ik over te geven, daarna strompelde ik naar de hal waar ik door mijn benen zakte. Uiteindelijk heb ik mezelf in de lift weten te slepen, maar boven in mijn eigen gang viel ik weer. Ik voelde dat mijn ogen dicht zakten. Ik wilde alleen maar slapen, maar de pijn was zo heftig dat ik er niet aan toe durfde te geven. Ik was echt bang dat ik dood zou gaan.

‘Ik wilde alleen maar slapen maar de pijn was zo heftig dat ik er niet aan toe durfde te geven’

Door die angst heb ik waarschijnlijk een adrenalineshot gekregen waardoor het me lukte om de huisartsenpost te bellen. Ik schreeuwde het uit van de pijn en vertelde wat ik voelde. Volgens de assistente was ik aan het hyperventileren, ze zou de dienstdoende huisarts bellen en daarna zou ze me terugbellen. Dat kon wel een uur duren, zei ze. Ik moest maar goed op mijn ademhaling letten en rustig aan doen. Daarna hing ze gewoon op!’

Lees ook:
Michelle (30): ‘Ik ben dertig en heb een rollator. Nou en?’

Hartfilmpje

‘Achteraf gezien had ik toen 112 moeten bellen maar op dat moment durfde ik dat niet, bang dat ik voor aansteller zou worden uitgemaakt. Ik ben maar heen en weer gaan strompelen in mijn huis omdat ik bang was dat als ik zou gaan liggen, ik niet meer wakker zou worden. Anderhalf uur later kwam eindelijk de dienstdoende arts van de huisartsenpost bij me kijken. Hij gaf mij het advies om een paracetamol te nemen.

Op dat moment was ik de schaamte voorbij. Ik heb letterlijk gegild dat er een ambulance moest komen, omdat ik het gevoel had dat ik het anders niet zou redden. Pas toen werd ik serieus genomen en is de ambulance gebeld. De ambulanceverpleegkundigen maakten bij aankomst meteen een hartfilmpje. Daarop was de oorzaak van mijn klachten direct te zien: ik had een hartinfarct. Het drong op dat moment niet echt tot me door. Ik was nog in staat mijn ouders te bellen, en omdat ik ze niet te erg wilde laten schrikken heb ik gezegd dat ik het benauwd had en naar het ziekenhuis moest.

Zij zijn toen direct naar de spoedeisende hulp gereden, ze waren er zelfs eerder dan de ambulance. Inmiddels hadden ze al van de verpleegsters gehoord dat ik een hartinfarct had. Toen ik werd binnengebracht, zag ik ze staan. De blik in hun ogen vergeet ik nooit meer. Er stond zo veel angst in, zo veel verdriet. Als ik eraan terugdenk, word ik nog steeds emotioneel. Omdat ik direct naar de ic werd gereden omdat ik gekatheteriseerd moest worden, kreeg ik niet eens de kans om iets tegen hen te zeggen.’

In een slechte film

‘Van de rit naar het ziekenhuis weet ik niet veel meer, behalve dat ik uitgeput was en doodsbang. Het voelde alsof ik in een slechte film zat, het besef was er nog steeds niet. In het ziekenhuis werd ik verdoofd in mijn lies, waar de katheter naar binnen ging. Ik moest weer overgeven en al die tijd hield een verpleegster mijn hand vast. Mijn ouders stonden te huilen in de gang. De artsen moesten kijken waar het infarct zat, en ik ben toen meteen gedotterd en er zijn stents geplaatst.

Helaas waren ze er niet op tijd bij. Het is belangrijk om een dergelijk infarct binnen zes uur te behandelen. Zeg maar vanaf het moment dat de pijn op mijn borst begon. Omdat ik niet direct de juiste diagnose en behandeling heb gekregen, is de voorwand van mijn hart volledig afgestorven. Dat is niet meer te herstellen. Medicatie moet er nu voor zorgen dat mijn hart stabiel blijft, maar de pompfunctie is nog maar vijfendertig procent. Dit betekent dat je mijn hart kunt vergelijken met dat van een tachtigjarige. Nu gaat het redelijk, maar als de pompfunctie van mijn hart nog minder wordt, zou ik een pacemaker kunnen krijgen.

‘Ik heb het hart van een tachtigjarige’

Na de operatie kreeg ik te horen wat er aan de hand was, maar ik was zo doodop dat ik het maar half mee kreeg. Ik wilde het liefst alleen worden gelaten om te slapen. Pas twee dagen later kwam het besef dat ik een hartinfarct had gehad. Zie je wel, dacht ik. Het was dus toch geen burn-out. Geen stress. Het was mijn hart. En geen van de artsen, van de bedrijfs- tot mijn huisarts, had zelfs maar aan die mogelijkheid gedacht.’

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar onze magazine-shop om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je alle edities van VIVA ook los kunt bestellen. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!

Tekst: Vivienne Groenewoud | Foto: Joost Hoving

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.