Liegen is angstaanjagend simpel

‘Ik kan niet liegen,’ zeg ik. En mensen geloven me, dat is het mooie. Ze geloven me op mijn onschuldige blik en opgewekte glimlach. Misschien vertel ik daarom wel zo vaak een leugentje; ik weet dat ik er toch wel mee wegkom.

Ongeluk
Af en toe steekt de vraag ‘waarom eigenlijk?’ de kop op. Waarom zou ik niet gewoon de waarheid vertellen? Maar de waarheid betekent consequenties, en daar heb ik nou juist geen zin in. Ik ben te laat omdat ik zo lekker in bed lag, dus vertel ik dat er onderweg een ongeluk was gebeurd. Als mijn baas zijn wenkbrauwen optrekt en zegt dat hij dat helemaal niet tussen de filemeldingen heeft gehoord, gooi ik instemmend mijn handen in de lucht en roep: ‘Inderdáád, hè? Ik dacht nog, eigenlijk moet ik een berichtje sturen, zo van, halló, hier staat ook een file, hoor!’ Vervolgens lach ik mijn lachje en baas lacht terug, vol vertrouwen. Zijn betrouwbaarste werknemer zou om zoiets niet liegen.

Dus hij zei…
Vroeger kletste ik mezelf weleens klem, maar tegenwoordig weet ik waar de grens ligt. Je kunt de mensen in je verhaal bijvoorbeeld geen onkarakteristieke uitspraken laten doen, want dat wekt argwaan. Een duidelijke alarmbel is: ‘Zei hij/zij dat écht?’ Antwoord nooit met ‘ja’, maar neem wat gas terug en klets eroverheen. ‘Nee, natuurlijk niet letterlijk. Heb je hem/haar ooit zoiets horen zeggen?’ Zo klinkt het alsof je degene aan wie je de leugen vertelt verdenkt van liegen. Die krabbelt dan snel terug (‘nee, inderdaad, dat zou raar zijn’) en je kunt verder met je verhaal.

Ziekmelden
Een andere beginnersfout: te veel details vertellen. Oké, het is balen als je je bullshit story tot in de puntjes hebt voorbereid en vervolgens stelt de persoon die je om de tuin wilt leiden niet één enkele vraag. Maar bekijk het positief: je wordt klakkeloos geloofd! Het slechtste wat je op zo’n moment kunt doen is ook vastberaden alle details gaan opratelen. Goed voorbeeld: je ziekmelden op je werk. Niks geen ‘ik denk dat ik die ene kipsaté gisteren op de barbecue niet had moeten eten, hij leek al zo roze, maar ik had zo’n honger en wilde mijn schoonvader ook niet beledigen en tja toen ben ik rond tien uur gisteravond kotsmisselijk geworden en heb ik daarna zo’n beetje iedere drieënvijftig minuten mijn complete maaginhoud eruit gegooid, al kokte ik na drie uur ‘s nachts alleen nog maar gal, wat echt verschrikkelijk brandt’. Fout! ‘Ik ben ziek,’ is all it takes. De P&O-medewerker zegt vanzelf: ‘O, wat vervelend! Is het erg?’, waarna jij dapper maar toch hoorbaar gebroken kunt zeggen: ‘Mwah, ik overleef het wel. Ik heb alleen de héle nacht boven de pot gehangen. Denk dat ik een griepje heb opgelopen.’ En cue medelijden, ophangen en in de zon zitten. Zoals ik al zei: liegen is griezelig gemakkelijk.

Beeldmateriaal: Orofacial