Mag het een beetje echter allemaal?

Lelijke foto’s bestaan niet meer. Rode ogen worden weggetoverd, pukkels geretoucheerd en als we d’r niet leuk op staan dan deleten we zo’n foto gewoon.

Facebook lijkt daardoor wel een glossy. Er wordt heel wat gelachen, geknuffeld en gefeest. Iedereen is blij, niemand kijkt ooit scheel op een foto en ik kan me niet herinneren dat ik ooit een ontsierend vetkwabje over een bh heb zien hangen. Die foto’s redden het internet niet. Da’s logisch, ik wil me eigenlijk ook het liefst van mijn beste kant laten zien, zonder kwabjes of schele ogen. En het is ook erg prettig om naar te kijken, maar wel saai. Ik vind dat het allemaal best wat ‘echter’ mag, en ben blij dat ik nog wel over mislukte etentjes, baaldagen en rothumeuren lees. Maar ik zie er zelden een foto van.

Lekker echt
Ik vind het er eigenlijk wel bij horen, zo nu en dan een rare of ronduit lelijke foto. Daarom heb ik afgelopen jaar echt mijn best gedaan om niet alleen de successen te benadrukken, maar ook de mislukkingen. En daar dan dus ook een foto van te maken. Dus toen deze zomer mijn verstandskies was getrokken,  heb ik een foto van op Facebook gepost van mijn rare hamsterhoofd. Ook heb ik mijn zelfgebakken pepernoten gefotografeerd die waren uitgelopen tot een oneetbare platte koek. En de tekening die mijn kinderen op mijn pas geverfde muur hadden gemaakt, mijn verknipte haar na een bezoekje aan een eigenzinnige rotkapper en zelfs het muizengat dat die kleine grijze krengen in mijn vloer geknaagd hadden. Zo, lekker echt.

fotogenieke pastasaus
Maar toen ik deze week een kort filmpje over mijn leven moest maken voor Viva, ging het mis. Hoewel ik me van te voren had voorgenomen om het allemaal zo echt mogelijk te laten zien, is daar niks van terecht gekomen. Normaal doe ik vijf minuten over mijn make-up, nu een half uur. Kleding was ook al zo’n ramp, ik heb wel drie verschillende outfits aan gehad. Zelfs over het eten moest ik langer nadenken dan normaal. Ik wilde eigenlijk wel chili con carne maken, maar dat ziet er uit als poep als je het filmt of fotografeert. Dus werd het een fotogenieke rode pastasaus van Jamie Oliver.

Alleen maar hoogtepunten
Die dag crashte mijn computer, ik brak een stukje van de camerabehuizing af, ik miste bijna mijn zakelijke afspraak omdat ik naar het verkeerde café was gereden (gelukkig was de batterij van de filmcamera toen ook al leeg) en tijdens het rondje hardlopen heb ik een paar keer gewandeld omdat mijn conditie momenteel nogal ehm… ruk is. Van een hele dag filmen blijft 30 seconden over, waarschijnlijk alleen de hoogtepunten. Niks echts aan dus. Dat je het weet.

Beeld: privébezit