Mama octopus

Nee, ik ga geen National Geographic-spreekbeurt houden over het leven van de octopus. Ik heb het over het mijne. En de vrijwel onmogelijke combinatie van werk, studeren, vrienden en vriend.

Topjob
Ik heb nooit geweten dat het bestond; het hebben van een bijbaantje naast mijn studie waar ik plezier in heb. En dan heb ik het niet over zonder tegenzin naar je werk gaan en je blik gewoon op oneindig zetten, maar echt met heel veel plezier naar je werk gaan. In het restaurant waar ik werk, zingen de obers en serveersters. Afgelopen vrijdagavond zat de sfeer er lekker in, zongen we overdreven vrolijke nummers en belandden sommige gasten en zelfs het personeel aan het einde van de avond dansend op de tafels. Ik bekeek de hysterische scène vanaf de restaurantvloer en voelde een euforische golf van dikke tevredenheid opborrelen. Wat heb ik toch een heerlijke baan!

Wake-up call
De euforische golf tevredenheid werd ruw op de rotsen uiteen geslagen toen mijn telefoon ging. Of ik nog bestond, werd er subtiel gevraagd. Shit, dacht ik. Is het weer zover? Heb ik me weer teveel met mezelf bezig gehouden? Ik had juist het gevoel dat ik de situatie tot dusver behoorlijk goed onder controle had. Maar niets was minder waar. Ik had mijn tijd weer eens verkeerd ingedeeld, wat tot een paar brandende vragen uit mijn vriendenkring leidde.

Ongelijke taart
Mijn leven is net een taart die ik in gelijke stukken wil verdelen. Ik breng graag tijd door met mijn vriend, maar mijn vrienden blijven ook een belangrijk aspect in mijn leven. Iets waar ik regelmatig aandacht aan wil besteden, omdat ik niet bekend wil staan als die ene vriendin die je tegen beter weten in als vermist hebt opgegeven. Maar hoe nauwkeurig ik mijn taart in gelijke punten probeer te verdelen, het ene stuk is altijd groter dan het ander. Ik krijg steeds meer het idee dat er eigenlijk helemaal geen balans is. Er is geen perfecte combinatie. Je kunt je blijkbaar niet op één aspect in het leven focussen zonder dat je de rest verwaarloost. Op zulke momenten voel ik me net een mama octopus; die wanhopig met haar tentakels de flesjes in de hongerige mondjes van haar kroost probeert te proppen. Heb je net de ene stil, begint de ander weer te janken.

Aangezien er toch geen balans is tussen de verschillende aspecten van het leven, laat ik die schreeuwers voortaan af en toe mooi even lekker krijsen. Zolang ik maar niet vergeet dat ik überhaupt kroost heb, is er volgens mij niets aan de hand!

© Beeld: privébezit