Mama

Ze loopt naast me, mijn mama.
Ik ben op mijn hakken net wat groter dan zij, dus ik kan bijna op haar kruin kijken. Ze is nog steeds niet grijs, valt me op.

Ik heb zin om haar te knuffelen. Ik sla een arm om haar heen en trek haar tegen me aan. “Nou…” zegt ze en ze kijkt me verbaasd aan. Ik glimlach terug en woel door haar haren.

Dan steek ik mijn arm door die van haar. Zij loopt met kleinere pasjes dan dat ik doe en dus probeer ik mijn tempo op die van haar aan te passen.

Soms vraag ik me af wat zij nou allemaal precies voelt en hoe ze zich vroeger heeft gevoeld in het dagelijkse leven van ditjes en datjes. Ik ken mijn moeder als mijn moeder, maar wie is en was ze als mens, als kind, als vriendin en vrouw van mijn vader..? Ik ken eigenlijk maar zo’n klein stukje van haar.

Ze is niet zo’n prater over haar gevoelens, mijn mama. Misschien ‘deed’ je dat vroeger ook minder. We praten altijd vooral over de gevoelens van mij. Toch wil ik het binnenkort eens aan haar gaan vragen, wie ze was en hoe ze zich voelde. Ik wil dit weten, ik wil haar beter leren kennen. Voordat de jaren te snel gaan en het te laat zou kunnen zijn.

Want god, wat houd ik toch veel van haar.

PS. Oja, op de foto had ik nog blond haar ;-)