Manons zusje kwam om bij een ongeluk: ‘Ze was mijn beste vriendin’

zusje overleden

Als Manon op 19-jarige leeftijd haar zusje verliest bij een ongeluk, stort haar wereld in. Niet alleen is ze haar beste vriendin kwijt, ook duikt de ene na de andere lichamelijke kwaal op. ‘Ik zat er zo doorheen dat ik hoopte dat mijn vliegtuig zou neerstorten.’

‘Het was 27 februari 2014, de donderdagavond voor carnaval. Ik zat bij mijn vriend Ray te borrelen toen ik om 20.30 uur een appje kreeg: iemand had op social media gelezen dat er in de buurt twee meisjes een scooterongeluk hadden gehad. Een van de twee was overleden. Hoewel er verder geen informatie bekend was, had ik meteen een onderbuikgevoel. Ik wist dat Anne met een vriendin op de scooter naar de sportschool was gegaan en had geen reactie meer gekregen op mijn laatste berichtje.

Ik belde mijn moeder om te vragen of mijn zusje al thuis was, maar dat bleek niet het geval. Omdat ik er totaal geen goed gevoel bij had, ben ik met Ray naar de plek van het ongeluk gereden. Ik sprong uit de auto en rende tussen de dranghekken door. Daar zag ik haar scooter liggen. Een politieagent kwam naar me toe. Toen ik hem vertelde dat ik Annes zus was, zag ik de schrik in zijn ogen. ‘Jij moet naar huis toe. We komen naar jullie toe.’ Hij kon nog niks bevestigen, maar zijn lijkbleke gezicht sprak boekdelen. Anne was dood.’

‘Het was alsof de grond onder mijn voeten wegzakte’

‘Ray en ik zijn meteen het huis van mijn ouders gereden. Daar heb ik mijn moeder alles verteld. Even later stond de politie aan de deur: Anne had het inderdaad niet overleefd. Mijn moeder begon te gillen. Het was alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Ik kon het gewoon niet bevatten. Zelfs niet toen ik die avond in het ziekenhuis haar lichaam zag. Mijn vader was ondertussen nietsvermoedend carnaval aan het vieren in Duitsland. Toen we hem te pakken kregen is hij direct door vrienden thuisgebracht.’

Bergafwaarts

‘De periode die volgde werd ik geleefd. We waren druk met het regelen van de begrafenis en andere zaken. Ruim een maand na het ongeluk, op 5 april, was ik jarig. Terwijl we met een groepje familie en vrienden zaten te eten, voelde ik me ineens heel benauwd. Ik werd licht in m’n hoofd en het voelde alsof ik buiten bewustzijn raakte. Achteraf bleek het mijn eerste hyperventilatie. Bij die ene keer bleef het niet; sindsdien heb ik er aan de lopende band last van.

Daarnaast sliep ik steeds slechter. In het begin kwam dat door de beelden van het ongeluk, die nog scherp op mijn netvlies stonden. De politieagent, de ambulance, de lampen: in mijn hoofd speelde de situatie zich constant opnieuw af. Na een paar maanden verdwenen die gedachtes, maar tot rust komen lukte nog steeds niet. Ik lag zo te piekeren dat ik maar zo’n drie uur per nacht sliep. Dat brak me, vooral in combinatie met mijn ademhalingsproblemen.’

Tinnitus

‘Jaren verstreken, maar mijn klachten verdwenen niet. Ik kwam juist in een steeds dieper dal terecht. Tweeënhalf jaar geleden hebben mijn vriend en ik samen een huis gekocht. Tijdens de verhuizing kreeg ik ineens last van een piep in mijn oor. Tinnitus, zo bleek later. Ik dacht altijd dat mensen dat alleen kregen door harde muziek, maar het blijkt ook gerelateerd aan stress.

Die pieptoon was voor mij de druppel. Ik was mijn zusje verloren, had last van mijn ademhaling, sliep slecht en had nu óók nog tinnitus. Hoeveel moet een mens aankunnen? De piep in mijn oren – waar ik de rest van mijn leven mee zal moeten dealen – maakte me knettergek. Het is verschrikkelijk, je kunt je er niks bij voorstellen. De verhuizing had een mijlpaal moeten zijn, maar kon alleen maar janken.’

Klaar met het leven

‘Maar het echte dieptepunt kwam daarna, toen ik met mijn vader een weekend naar Barcelona ging. Vroeger had ik veel plezier in dat soort tripjes. Ik hoopte dat ik nu dan ook een beetje op zou bloeien, maar helaas, dat gebeurde niet. Ik kon niet meer genieten, het lukte gewoon niet. Als het zo moest, hoefde het leven van mij niet meer. Toen ik in het vliegtuig naar huis zat, hoopte ik oprecht dat het zou neerstorten. Zelf zou ik nooit zelfmoord durven plegen, maar als ik het lot een handje kon helpen, had ik dat maar al te graag gedaan.

Omdat ik bang werd van mijn eigen gedachten, ben ik naar de huisarts gegaan. Zij had de afgelopen jaren al meerdere keren voorgesteld om aan de antidepressiva te gaan, maar dat wees ik steeds af. Ik vond dat er een negatieve stempel op zat en had bovendien weleens gehoord dat je ervan kon aankomen – daar maakte ik me toen serieus nog druk om. Maar omdat ik zo moe was van het vechten en inmiddels alle alternatieve therapieën geprobeerd had, besloot ik er toch voor te gaan. Wie weet wat ik mezelf anders aan zou doen.’

‘Ik ben een enorme controlfreak in het verkeer’

‘Na twee weken aan de antidepressiva – waarin ik flink ziek was van alle bijwerkingen – kreeg mijn leven een bijzondere wending: ik bleek zwanger. Ray en ik wilden graag een kindje, maar we hadden verwacht dat het door de stress wel even zou duren voordat het raak zou zijn. Niet dus. Gelukkig deed de zwangerschap in combinatie met de antidepressiva me goed. Ik kon weer slapen, ik piekerde niet meer en ik focuste me niet meer de hele tijd op mijn ademhaling en die stomme piep. Doordat ik niet meer continu met alle negativiteit bezig was, kreeg ineens ruimte om te genieten.’

De tekst gaat verder onder de afbeelding.

Manon

Bijzondere datum

‘Eigenlijk verliep de hele zwangerschap fijn. We keken enorm uit naar 18 september, de dag dat ik was uitgerekend. Maar toen gebeurde er iets bizars: ik beviel vier weken te vroeg van Mason, op Annes verjaardag. Hoe dat heeft kunnen gebeuren is een raadsel. Mijn lichaam is onderzocht om te achterhalen of er een reden voor was, maar dat bleek niet het geval. De kans dat een baby zomaar vier weken te vroeg geboren wordt is ontzettend klein. En dan ook nog op háár datum. Het was alsof alles samenkwam. Een betere dag bestond niet. Ik ben vrij nuchter ingesteld, maar sindsdien geloof ik dat er meer is tussen hemel en aarde.

De dagen na de zwangerschap raakte ik weer even in paniek. Wat als ik een terugval krijg? Als moeder kan het me niet permitteren om nachten wakker te liggen en rond te lopen met suïcidale gedachten. Door er veel over te praten lukte het me gelukkig om er mee om te gaan. Het gaat ontzettend goed met Mason en ik heb mijn angsten om hem te verliezen onder controle.’

Controlfreak

‘Ook met mij gaat het op dit moment best goed. Lange tijd wist ik niet meer wie de oude ik was – als het zoveel jaren slecht met je gaat, vergeet je dat gewoon. Het was een lange zoektocht, maar ik heb mezelf weer een beetje gevonden. Toch zal ik nooit helemaal meer de oude Manon worden. Daarvoor is te veel gebeurd. Ik ben niet meer jong en onbezonnen. Ook ben ik een enorme controlfreak geworden in het verkeer: het liefst rijd ik altijd zelf, zelfs al zit ik naast Ray. Ik weet hoeveel schade een ongeluk aan kan richten, dat wil ik niet nog eens meemaken.

Het is nu zes jaar later, maar ik mis Anne nog elke dag. Ze was mijn beste vriendin, we waren twee handen op één buik. Vooral met mijlpalen zoals mijn zwangerschap ben ik verdrietig dat ze er niet bij kan zijn. Ik zal nooit kunnen accepteren dat ze er niet meer is. Toch probeer ik te genieten van Mason en een feestje te maken van het leven – zodat in ieder geval één van ons dat nog doet. Ik verbeeld me maar dat Anne in mij zit, zodat zij er ook een beetje bij is.’

Eerder deelde Lonn, het meisje dat bij Anne op de scooter zat, haar verhaal in VIVA. Klik hier om het te lezen.

Tekst: Jessica Sindelka | Beeld: Manon Mijling
Jessica heeft een zwak voor (salsa)dansen, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks, eten en al het andere wat haar bezighoudt.