Marcella (36): ‘Ik wilde roepen en bewegen, maar dat lukte niet’ (+)

Terwijl Marcella (36) onder narcose is, wordt ze wakker. Maar tot haar grote paniek kan ze niets zeggen en niet bewegen. 

‘Ik hoorde de stem van mijn moeder die aan mijn bed zat. ‘Mama!’ wilde ik roepen. ‘Ik ben wakker!’ Maar ik kon mijn ogen niet openen. Niet bewegen. Met al mijn geestkracht concentreerde ik me op mijn benen. Het lukte me om ze een beetje te laten wiebelen, wat een van de verpleegkundigen zag. ‘Ze zal het wel koud hebben,’ hoorde ik mijn moeder zeggen. ‘Daar heeft ze snel last van.’ Nee! dacht ik toen ze een deken over me heen legden. Ik ben wakker, snappen jullie dat niet?’

Wespensteek

‘Ik was aan het werk in de kapsalon toen er een wesp binnenvloog. In plaats van rustig te blijven, begonnen mensen om zich heen te slaan. Ineens was er een felle pijn in mijn nek: de wesp stak me. Meteen voelde ik me niet lekker en had ik het gevoel dat ik flauw zou vallen. Een van de klanten riep dat het gif eruit moest en begon de steek in mijn nek uit te zuigen. Het hielp niet. Mijn keel werd steeds dikker. In een mum van tijd kon ik bijna geen adem meer halen.

‘Ik breng je naar het ziekenhuis, Marcella,’ zei mijn baas. ‘We hebben geen tijd om op een ambulance te wachten.’ In tranen stapte ik bij hem in de auto. Toen we in het ziekenhuis werden gevraagd om te wachten in de wachtkamer flipte hij: ‘Ze is gestoken door een wesp en ze stikt bijna. Ze moet nú geholpen worden,’ riep hij. Halsoverkop werd ik naar een behandelkamer gebracht waar ik adrenaline kreeg toegediend. Niet dat me dat verteld werd, alles ging razendsnel.

Lees ook:
Sam (42): ‘Mijn meester traint me om opgewonden te worden door pijn’

Ademnood

Achteraf begreep ik dat ze dachten dat ik een allergische reactie had. Maar het was de bult in mijn keel die het gebrek aan lucht veroorzaakte, niet een allergie. Ik kreeg een stekende pijn in mijn borst. ‘Ze reageert niet goed op de adrenaline,’ riepen ze, waarna een tegen middel werd toegediend. Ondertussen gilde en schreeuwde ik, en sloeg ik om me heen. Tranen liepen me over de wangen. Wat gebeurde er allemaal?

Het ene moment was ik nog aan het werk en het volgende kon ik geen adem meer halen en was ik in een ziekenhuis. ‘We gaan je heel even in slaap brengen,’ zei de arts. ‘We willen een buis in je keel doen zodat we je zuurstof kunnen geven.’ Op dat moment was ik zo bang dat ik het allemaal best vond. Terwijl ik de hand van een verpleegkundige vasthield, kreeg ik een kap over mijn mond. Als ik weer wakker word, is het voorbij, dacht ik. Toen werd alles zwart.’

In shock

‘Maar kort daarna kwam ik bij. Ik voelde de pijp in mijn keel die het slijm wegzoog. Het deed verschrikkelijk veel pijn. Ik snapte het niet. Waar was ik? Voordat ik er goed over na kon denken zakte ik alweer weg. Toen hoorde ik de stem van mijn moeder. Ik wilde ‘Mama!’ roepen, maar ik kon het niet. Ik wilde mijn ogen openen, maar dat lukte niet. Mijn lichaam bewegen evenmin. ‘Zien jullie niet dat ik wakker ben?’ schreeuwde ik vanbinnen.

Ik had niet door dat ik onder narcose was. Met veel moeite bewoog ik mijn benen, maar dat pakte dus verkeerd uit. Ik voelde nog hoe ze de warme deken over me heen legde en alles werd weer zwart. Toen ik voor de derde keer wakker werd, merkte ik dat ik zuurstof kreeg toegediend door een klein pompje. Maar het was zo weinig dat ik nog altijd het gevoel had dat ik stikte. Ik raakte in paniek. Met alle macht probeerde ik de slang uit mijn keel te trekken, maar mijn handen waren vastgebonden aan het bed.

Wakker

Een enorme kracht kwam in me naar boven en uit alle macht trok ik aan mijn hand. Het lukte! Ik kon me bewegen! Ik trok de slang eruit en het infuus dat in mijn hand zat, schoot los. Daardoor ontwaakte ik echt. Ik hoorde de verpleegkundige om hulp schreeuwen. Voor mijn gevoel waren er een paar minuten voorbijgegaan, maar in werkelijkheid lag ik al uren in coma. De bult in mijn keel was flink geslonken waardoor ik gelukkig weer zelf kon ademen. Meteen zei ik dat ik een paar keer wakker was geworden tijdens de narcose. ‘Dat kan niet,’ zei de verpleegkundige. ‘Dat moet je gedroomd hebben.’

Ik keek naar mijn moeder. ‘Weet je nog dat ik met mijn benen wiebelde en dat jij zei dat ik het koud had?’ Ze keek me verschrikt aan. ‘Toen was ik wakker en probeerde ik dat aan je duidelijk te maken.’ Mijn moeder kaartte het nog een paar keer aan bij het ziekenhuispersoneel en er werd beloofd dat de anesthesist contact zou opnemen. Maar toen ik uit het ziekenhuis werd ontslagen, had ik nog niets gehoord. En nog steeds niet. De arts heeft nooit gebeld.

Lees ook:
Kim vergokte al haar spaargeld én dat van haar vriend (uit het magazine)

Niet serieus

Ik voel me niet serieus genomen, zeker niet nu ik inmiddels weet dat dit vaker gebeurt. Ik heb meegewerkt aan een reportage van Hart van Nederland en zo hoorde ik dat er ongeveer eens in de één à twee weken een patiënt bijkomt tijdens de narcose (zie kader, red.). Ik was in shock toen ik dat hoorde. Het is dus een veelvoorkomend probleem dat een enorme impact heeft op de patiënt. Maar in mijn geval namen ze niet eens de moeite om het bespreekbaar te maken. Dat doet pijn.’

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar onze magazine-shop om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je alle edities van VIVA ook los kunt bestellen. We hopen te kunnen rekenen op je begrip!

Tekst: Nathalie de Graaf | Foto: iStock

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.