Margrietjes knippen

Met een schaar ga ik alle bloemetjes van de margriet op mijn dakterras af. Alle gele hartjes waar de witte blaadjes van af zijn gevallen knip ik ertussen uit. ‘Zo maak je plaats, zodat nieuwe bloemen kunnen gaan groeien’ zo vertelde mijn moeder me ooit.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik met schaar en al de bloemen op mijn balkon afging. De margriet heeft dus een boel bloemen voor me die ik ertussen uit moet knippen. Een paar keer speur ik de margriet door om te zien of ik ze allemaal gehad heb. Ja, er staan alleen nog maar bloempjes met geel hartje én witte bladertjes er vrolijk omheen.

Ik gooi de oude bloemen weg, zet koffie en ga met mijn koffiemok op mijn balkon zitten. Ik ga zitten zoals ik het lekkerste zit: met mijn rechterbeen onder me en mijn linkerbeen over mijn rechterknie gelegd. Ik haal diep adem en kijk naar de bijen die van bloem tot bloem zoemen.

Een bij zoemt vlak langs me en gaat in de margriet zitten. Ik kijk weer naar de margriet en dan vallen ze me ineens op. Ik zie minstens drie bloemen die ik er nog tussen uit had moeten knippen. ‘Nou…’ zeg ik ongelovig. Ik had toch echt goed gekeken?!

Dan schiet er ineens een gelijkenis door me heen. Wellicht staat ie mijlenver af van de margrietenbloemen, maar voor mij is ie heel duidelijk. Hoe vaak heb ik wel niet duizend-en-één-scenario’s bedacht voor iets, en als het dan uiteindelijk gebeurde, er iets gebeurde waar ik dan net níet aan had gedacht?! Vrijwel altijd.

Het lijkt alsof deze margrietjes mij eens en te meer duidelijk maken dat het geen nut heeft om op iets controle te houden: vaak zie je toch net nog een margrietje over het hoofd!

budhi_logoviva2.jpg

Foto Flickrynskjen