Mayra Louise: ‘Ik ben 
geworden waar ik altijd bang voor ben geweest: echt dik’

Na ruim twintig jaar lijnen heeft 
Mayra Louise (37) alle diëten verbannen 
en is ze eindelijk blij met zichzelf. In haar boek Op je lijf geschreven legt ze uit 
waarom geluk niet in een kledingmaat zit.

‘Als kind was ik supermager. Dat veranderde toen ik op mijn elfde ongesteld werd. Ineens werd ik ronder, kreeg ik borsten en een klein buikje. De schoolarts zei dat ik met 66 kilo bij een lengte van 1.70 meter te zwaar was voor mijn leeftijd. Dat gaf me het gevoel dat er iets niet goed was aan mij. Op foto’s uit die tijd zie je al duidelijk dat ik ongemakkelijk was met mijn lichaam. Niet lang daarna, tijdens de biologieles op de middelbare school, moest iedereen op de weegschaal staan en schreef de meester onze gewichten op het schoolbord. Verbaasd riep een klasgenoot achter mij: ‘Wie weegt er zesenzestig kilo?!’ Ik ging door de grond. Dus ging ik lijnen.’

‘Eerst onschuldig, met het skippen van suiker in de thee en geen chips en snoep meer eten. Ik verdeelde eten onder in goed en slecht voedsel. Als ik iets slechts at, voelde ik me schuldig. Na een tijd ging ik over op zo min mogelijk eten bij het ontbijt en gooide ik op school mijn lunch in de prullenbak. Eenmaal thuis had ik zo’n honger dat ik alles at wat ik kon vinden.’

‘Als ik dunner zou zijn, zou ik gelukkiger zijn’

‘Op mijn zeventiende ging ik het huis uit en kwam ik pas echt in de struggle van altijd bezig zijn met lijnen en sporten. Daarbij kwam dat ik voor mijn bronchitis medicijnen kreeg waardoor ik binnen drie maanden tijd twintig kilo aankwam. Ineens woog ik 97 kilo en voelde ik me écht dik. Mijn lijf was totaal in de war. Als ik dunner zou zijn, zou ik gelukkiger zijn, hield ik mezelf voor. Mensen zouden mij leuker vinden en alles zou makkelijker zijn. Want iedereen om me heen leek slank te zijn en in de media zag 
ik alleen voor mij herkenbare lijven in de voorfoto’s van afslankreclames.’

Deze week extra dik

‘Op mijn negentiende meldde ik me als plussizemodel aan bij een bureau en kreeg meteen werk. Het gaf me een enorme boost dat er mooie foto’s van me gemaakt werden. Aan de andere kant bleef mijn lijf een ding. Klanten die mij inhuurden, wilden liever dat ik maat 46 of 44 had in plaats van maat 48. Ze wilden wel mijn hoofd, maar op een ander lijf. Moest ik bijvoorbeeld bruidsjurken in maat 44 aan die zo strak zaten dat ik bijna flauwviel. Soms lieten ze me slanker fotoshoppen. Als 
je als dik model geboekt werd door een tijdschrift, was dat überhaupt een uitzondering. Dan stond er op de cover bijvoorbeeld: ‘Deze week extra dik!’

‘Ik haalde mezelf de hele dag naar beneden’

‘Bij een blad waar ik veel voor werkte, waren ze echt gemeen tegen mij. Dan werd er tijdens het kleding doorpassen over me gepraat alsof ik er niet was. ‘Die kont! Waarom boeken we haar zo vaak?’ En: ‘Die vult die broek wel heel erg op.’ Dan dacht ik gelaten: ze hebben gelijk, ik moet ook afvallen. Zo werd ik door 
de buitenwereld continu bevestigd in mijn gedachten dat ik slanker leuker en beter 
zou zijn.’

‘Ik heb ook relaties gehad met mannen die opmerkingen over mijn lichaam maakten. Eentje zei dat hij het lekker vond om tegen me aan te liggen, maar liever met een dunnere versie van mij over straat zou gaan. Een tijdje had ik een modefotograaf als vriend. Hij maakte grappen over mijn lijf. Wanneer hij thuiskwam na een shoot met size zero-modellen, merkte hij op dat hij eenmaal thuis weer moest wennen aan mijn lijf.’

‘Nu pas besef ik hoe gemeen dat is. De mate van fat shaming drong toen nog niet tot me door. Want wat ik tegen mezelf zei was nog veel erger. Ik haalde mezelf de hele dag naar beneden. Een vriendin, ook plussizemodel, was de eerste die me daarop aansprak en mij daar een 
beetje bewust van maakte.
Zo ben ik heel lang doorgegaan. Ik was altijd wel aan de lijn en dat wisselde zich af met eetbuien. Kreeg ik negatieve feedback, dan kon ik daar een eetaanval door krijgen. Ik vond het moeilijk om te dealen met mijn emoties en zo verlegde ik mijn gevoel. Dan loste ik niet op wat er aan de hand was, maar koos ik ervoor om me schuldig te voelen over wat ik had gegeten.’

» LEES VERDER VIA BLENDLE «

Sommige artikelen kun je maar gedeeltelijk lezen op viva.nl, omdat ze afkomstig zijn uit de papieren VIVA. Uit respect naar onze abonnees én om te zorgen dat wij online leuke gratis content kunnen blijven maken, linken wij je door naar Blendle om het hele artikel te lezen. Dit is een online platform waar je betaalt per artikel – in de meeste gevallen een paar dubbeltjes – en de journalistiek mee steunt. We hopen te kunnen rekenen op je begrip! 

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.