Meisjes van dertien

Van de week deed ik een bijzondere ontdekking: ik begrijp meisjes van dertien beter dan menig volwassene. Stiekem denk ik dat diep in mij nog steeds een meisje van dertien schuilt en ik het daarom zo goed kan vinden met de dertienjarigen in mijn karateles.

Mond vol tanden
Het is een bijzondere leeftijd, een periode waarin zoveel gebeurt. Meisjes van dertien zijn nieuwsgierig, worden in korte tijd zoveel wijzer, stellen kritische vragen en hebben meer dan eens zo ontzettend gelijk. Nog zo onverdorven, denken nog zo idealistisch en vooral ook, zo logisch. Als dertienjarige snapte ik niets van politiek. Ik vroeg aan mijn leraar: “welke partij staat in het midden?” D66 kreeg ik te horen. Waarop ik zei: “Als te rechts niet goed is en te links ook niet, waarom stemmen we dan niet allemaal op D66?” Stond hij daar met een mond vol tanden.

De dertienjarige in mezelf
Als volwassene begrijp ik natuurlijk veel beter hoe het werkt en dat niet alles per sé goed of fout is, maar het werkt wel heel verfrissend. Vanuit een blanco, kinderlijke hoek naar de wereld kijken. Volwassenen zien alles minder zwart-wit, maar maken het zichzelf daarom vaak veel te moeilijk, betrekken allerlei politieke overwegingen bij belangrijke beslissingen. Op zulke momenten, hoe ingewikkeld iets ook is, vraag ik het weleens aan de dertienjarige in mezelf. “Vind ik dit ethisch? Vind ik dit logisch?” Het antwoord van de dertienjarige is meestal het antwoord wat mijn hart me al ingegeven had.

De hardheid van de samenleving
Ik vecht te vaak met hoe de wereld in elkaar steekt. Dat we ouder moeten worden en levenservaring op moeten doen, om de hardheid van de samenleving te kunnen trotseren. Dat we zelf soms ook een beetje bot en hard moeten zijn. Dat we niet alle problemen kunnen oplossen met vriendelijkheid. Aan de ene kant ben ik er soms trots op, dat ik het ‘allemaal’ doorstaan heb, mensen kan aanspreken op onbehoorlijk gedrag of mijn grenzen op niet mis te verstane wijze duidelijk weet te maken. Maar ik haat dat het nodig is. Dat we niet leven in een wereld van meisjes van dertien, waar ‘lief zijn voor elkaar’ vanzelfsprekend is.

Vol principes
Dertienjarigen. Helaas niet altijd en niet overal, maar vaker dan niet: zo vol goede moed en wil. Zo kwetsbaar. Vol principes en volhardend in het vinden van hun eigen weg. In mijn karateles zie ik ze staan, ik lach oprecht met ze, geef mee wat ik weet en hoop in stilte dat ‘mijn’ meisjes van dertien altijd dezelfden zullen blijven. Of in ieder geval, het meisje van dertien in hunzelf blijven raadplegen.

© Beeld: Chantal Straver