Micah: ‘Mijn omgeving weet niet dat ik een vrouw was’

Tot een paar jaar geleden was Micah (31) 
een vrouw met lang haar en een E-cup. Zijn transitie is bijna compleet en hij is gelukkiger dan ooit. Toch vertelt hij zijn nieuwe collega’s en vrienden niets.

‘Sinds een paar jaar heb ik een nieuw leven. Een nieuw huis, een nieuwe baan, nieuwe collega’s. En een nieuw lichaam. Ik ga als 
man door het leven, terwijl ik ben geboren als vrouw. Mijn nieuwe omgeving vertel ik niet hoe het precies zit. Toch voelt het niet als een leugen: wat hebben anderen te maken met wat ik in mijn broek heb? Bovendien vind ik het fijn dat mensen me zien als man en niet als transgender. Soms levert dat onbedoeld grappige situaties op, bijvoorbeeld als mijn mannelijke collega’s tegen mij beginnen over hun relatieperikelen en het vervolgens afdoen met: ‘Ach, waar val ik je ook mee lastig. Daar weet je toch niks van.’ Ze weten dat ik op mannen val, maar niet dat ik tot voor kort getrouwd was.’

Niemandsland

‘Al van jongs af aan voelt het alsof mijn 
lichaam niet past bij hoe ik me vanbinnen voel. Wanneer me als klein meisje werd gevraagd wat ik later wilde worden, dacht ik: een jongen. Maar dat zei ik niet, want dat voelde verkeerd en bovendien onmogelijk. Mijn moeder had wel iets door. Toen ik voor mijn verjaardag een nieuwe fiets kreeg die ik er jongensachtig vond uitzien, zei ze: ‘Nee, het is een meisjesfiets, want je bént een meisje.’ En ze bleef me ‘meid’ noemen, terwijl ze wist dat ik dat vreselijk vond. Lange tijd heb ik niets met die gevoelens gedaan, ik stopte ze weg omdat ik niet wist wat ik ermee moest. Op mijn achttiende heb ik via internet een man ontmoet, met wie ik vrij snel getrouwd ben. Op dat moment voelde dat als het juiste, zelfs al kon ik niet helemaal mezelf zijn. Ik gaf en geef heel veel om hem, maar tijdens mijn huwelijk bevond ik me in een niemandsland tussen man en vrouw zijn. Ik worstelde met mijn gevoelens en voelde 
sterk de drang om daar iets mee te doen, en tegelijkertijd wilde ik hem niet ongelukkig maken. Op een gegeven moment heb ik het hem verteld: dat ik me altijd man heb gevoeld en die gevoelens niet langer kon onderdrukken. Het leek niet echt tot hem door te dringen, het was te groot om in één keer te verwerken, denk ik. Ik wilde hem geen pijn doen, daarom probeerde ik hem zo min mogelijk met mijn ‘drang’ te confronteren. Ik knipte mijn lange haar af en ging bodybuilden, wat hij natuurlijk verschrikkelijk vond. Ik miste het dat ik met 
hem niet de dingen kon delen die voor mij 
zo belangrijk waren. Uiteindelijk, na ongeveer tien jaar huwelijk, is de bom gebarsten. Er móést iets gebeuren. Ik kreeg een 
mental breakdown en ging in therapie. Daar werd snel duidelijk dat mijn wens om man te zijn sterker was dan de wil om mijn huwelijk 
te redden. De scheidingspapieren hebben 
we niet direct ondertekend, maar toen dit eenmaal uitgesproken was, wisten we allebei dat het over was.’

 

Dit verhaal is afkomstig uit VIVA 10-2019. Deze editie ligt t/m 13 maart in de winkel of kun je online lezen via Blendle.

»HET HELE ARTIKEL LEES JE HIER OP BLENDLE «

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Beeld: iStock

VIVA banner