Mijn lichaam in verval

Ouder worden is een collectieve nachtmerrie. Het idee dat onze jonge huid, glanzende haren, pronte borsten en strakke buik plaats moeten maken voor grijze haren, pigmentvlekken, uitgezakte billen en hopeloze hangtieten jaagt mij de stuipen op het (nog redelijk jonge) lijf.

Wondermiddeltjes
Ik spendeer geen tonnen aan smeersels die beloven mijn huid te verstevigen of zelfs te verjongen. “Deze crème werkt écht. Want wij maken gebruik van Royal jelly (iemand enig idee wat dat in vredesnaam is?!) en vitamine dit en vitamine dat.” Lariekoek, en toch is de helft van de schappen in de gemiddelde drogist gevuld met dergelijke crèmepjes. Op zijn minst opmerkelijk te noemen. Ook heb ik nog nooit een afspraak gemaakt bij dokter Schumacher, de (twijfelachtige) goeroe van de plastische chirurgie. Maar hé, zeg nooit nooit, misschien voeg ik mij over
zoveel jaar ook toe aan toch al zo grote klantenbestand.

21
Maar voorlopig hoeft dat nog niet, want ik ben drie dagen geleden pas eenentwintig geworden. Een leeftijd waarop alles nog in goede staat verkeert (als het goed is): mijn buik is nog oké (alhoewel, een sportschooltje zou geen kwaad kunnen) en mijn huid is nog strak en ik heb nog niet van die zakjes onder mijn ogen, en een grijze haar heb ik nimmer kunnen ontdekken. Ik heb nog geen last van wat ik zal noemen ‘de aftakeling’. Maar het duurt niet lang meer, zo werd mij gisteren op gruwelijke wijze ingewreven. Naar het schijnt doet het verval al vanaf het vijfentwintigste levensjaar zijn intrede. En dat vind ik geen opbeurend nieuws.

In verval
Wat er nou precies onder verval werd verstaan was niet helemaal duidelijk. Ga ik minder fit worden, moet ik voortaan chips laten staan omdat je nou eenmaal niet alles meer kunt eten zonder het direct op je heupen te zien of krijg ik van die flubbertjes onder mijn armen die zo leuk mee wiebelen als je zwaait? Want dat kan ik handelen. Dat hoort er bij, ja toch? Niemand die daar aan ontsnapt en dat hoeft ook niet. Want als
ik naar de gemiddelde vrouw kijken van in de dertig, dan vind ik het allemaal zo erg nog niet. De meeste fiere, prachtige dames komen er voorbij hoor.
En zelfs als zou het betekenen dat ik dan al van die theezakjes krijg, dat ik van blondie naar grijze dakduif ga en dat na elke frons of lach mijn rimpels in diezelfde akelige plooi blijven zitten, dan hoop ik dat ik het bij de smeersels houd, en dokter Schumacher oversla.

Foto: eigen bezit